่ายชิงดังออกมาดังที่ปรารถนา และตามมาด้วยสิ่งของบางอย่างตกลงบนพื้น
ไทเฮาหัวเราะเบาๆ พร้อมกับพาตัวเองออกจากตำหนักอวี้หลิง
ไทเฮาเพิ่งจะออกไป เซียวเยี่ยนคิดไม่ถึงว่าสุ่ยฉ่ายชิงจะโถมกายลงจากเตียงอาศัยเรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิด เพื่อที่จะเอาศีรษะกระแทกตั่งในเรือนตกลงไปบนพื้น
“ฉ่ายชิง!” เซียวเยี่ยนมือไวตาไว คว้าร่างของนางเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแล้วลูบเส้นผมดำขลับของนาง “นี่เจ้าจะทำอะไร?”
สุ่ยฉ่ายชิงร่ำไห้ปานจะขาดใจ ร่างของนางอยู่ในอ้อมกอดของเซียวเยี่ยน นางพูดสะอึกสะอื้น “หากต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเช่นนี้…ไม่สู้ให้ข้าตายไปจะดีกว่า…ข้ามีสภาพเช่นนี้ ยังมีหน้ าไปพบผู้อื่นได้อย่างไร เยี่ยน ท่านปล่อยให้ข้าตายเสียเถิด…”
เซียวเยี่ยนกุมมือแน่นขึ้นกว่าเดิม อย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยมือ สีหน้านั้นเต็มไปด้วยความว้าวุ่นใจ “เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเรื่องชั่วคราว ไฉนจึงคิดไม่ตกเช่นนี้ ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น น”
“เวลาผ่านมาเนิ่นนานเช่นนี้ ยังจะดีขึ้นได้อย่างไร?” สุ่ยฉ่ายชิงมองเซียวเยี่ยนผ่านม่านน้ำตา “ใบหน้าของข้าเป็
