มามีรูปโฉมงดงามอีกครั้งเพคะ”
มีเพียงตำหนักคุนเหอที่เต็มไปด้วยความปลาบปลื้มยินดี ตำหนักอวี้หลิงไม่โชคดีเช่นนั้น ราวกับตำหนักอวี้หลิงทั้งตำหนักถูกความสลดหดหู่ของสุ่ยฉ่ายชิงครอบคลุมเอาไว้
เวลาล่วงเลยไปอีกหลายวัน บัดนี้แม้ใบหน้าของสุ่ยฉ่ายชิงจะไม่บวมและแดงแล้ว ทว่าใบหน้าของนางไม่อาจหายสนิทได้ ยิ่งไปกว่านั้นผดผื่นแดงที่เลือนหายไปกลับทิ้งร่องรอยไม่ตื้นไม่ลึกไว ว้บนใบหน้า หากเป็นเช่นนี้ต่อไปนางคงอยู่ห่างจากคำว่าเสียโฉมไม่ไกลแล้ว ด้วยเหตุนี้สำนักหมอหลวงจึงส่งขี้ผึ้งลดเลือนรอยแผลเป็นมาให้ แต่ดูเหมือนจะไม่ดีขึ้น
นางให้เซียวเยี่ยนไปขอขมาหลินชิงเวย ด้วยปรารถนาให้หลินชิงเวยไม่ผูกใจเจ็บเรื่องในครั้งก่อนแล้วมารักษาอาการให้นางที่ตำหนักอวี้หลิง เพราะตนเองเป็นฝ่ายเข้าใจผิดหลินชิงเวยก่อน ทว่าเซียวเยี่ยนกลับผัดวันประกันพรุ่ง ไม่ได้ไปขอขมาหลินชิงเวย ด้วยเขารู้และเข้าใจนิสัยของหลินชิงเวยมากเกินไป ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นราวกับปรากฏขึ้นเบื้องหน้า หลินชิงเวยไม่คำนึ
