นึ่ง หลินชิงเวยจึงกลับไป นางเดินเล่นอยู่ในตลาดเพียงลำพัง กอปรกับครั้งนี้นางได้หยิบโฉนดร้านยาสองห้องนั้นมาด้วย มีคฤหาสน์หลังหนึ่ง ล้วนเป็นเซียวจิ่นที่มอบให้นาง ยามนี้นางอยู่ในเขตตงเฉิง ซึ่งห่างจากสถานที่เหล่านี้ไม่ไกล
เมื่อมาถึงหลินชิงเวยพบว่าร้านยากำลังเปิดอยู่ มีคนไข้เดินเข้าเดินออกเป็นพักๆ หลินชิงเวยเดินเข้าไปในร้านยา นางหยิบโฉนดร้านยาออกมาแสดงตัวอย่างไม่เกรงใจเช่นกัน เมื่อหลงจู๊เห็นแล้วมิได้เพิกเฉย ทันทีที่เห็นหลักฐานก็รู้ทันทีว่าเถ้าแก่มาเยือนแล้ว เขารีบเชื้อเชิญให้หลินชิงเวยนั่งแล้วนำน้ำชามาขึ้นโต๊ะ หยิบสมุดบัญชีออกมา “ในที่สุดเถ้าแก่ก็มาเยือน นี่คือสมุดบัญชีตั้งแต่เปิดกิจการมาขอรับ เชิญเถ้าแก่ตรวจดู เงินที่เป็นค่าใช้จ่ายภายในร้านยา เก็บไว้ในบัญชีของร้านขอรับ เถ้าแก่นำตั๋วฉบับนี้ไปก็สามารถรับเงินได้”
หลินชิงเวยมองดูร้านยา นอกจากหลงจู๊แล้วยังมีหมออีกสองคน รวมไปถึงคนงานผู้ทำหน้าที่จัดยาอีกสองคน คนงานเหล่านั้นยังหนุ่มแน่น ทำงานอย่างว่องไวกระฉับกระเฉง พูดจาด้วยสีหน้าสุภาพ ไม่เหมือนเสี่ยวเอ้อร์ที่พูดจาโหวกเหวกโวยวายอยู่ในโรงเตี๊ยมทั่วไป
ร้านค้าแห่งนี้เป็นร้านที่เซียวจิ่นช่วยนางซื้อเอาไว้
