เป็นเรื่องธรรมดา หากมีคนของเซียวจิ่นอยู่ในร้าน ดังนั้นหลินชิงเวยจึงไม่ต้องกังวลว่าหลงจู๊จะคิดไม่ซื่อ
หลินชิงเวยพลิกสมุดบัญชีดูผ่านๆ “ตั๋วรับเงินนั้นหลงจู๊เก็บไว้เถิด หากในร้านต้องการเบิกเงินเพื่อซื้อสมุนไพรจะได้มานำใช้จ่ายได้ทันท่วงที”
ต่อไปหากนางมีเรื่องด่วนต้องใช้เงินค่อยกลับมาก็ไม่สาย เพียงแต่ไม่ว่าจะอยู่ในวังหรือนอกวังนางล้วนไม่ชอบใช้ชีวิตภายใต้สายตาของผู้อื่น
เมื่อไปถึงคฤหาสน์ก็เช่นเดียวกัน ภายในคฤหาสน์มีพ่อบ้านคนหนึ่ง แม้จะไม่มีคนอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ พ่อบ้านและบ่าวชายอีกสองคนกลับทำความสะอาดคฤหาสน์อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ตรองดูแล้วต้องเป็นเพราะเซียวจิ่นไม่รู้ว่านางจะเข้ามาอยู่อาศัยเมื่อใดกระมัง
เวลายังเช้าอยู่มาก หลินชิงเวยจึงเข้าไปดูละครในโรงละครเทียนสุ่ยหยวน นางหาที่นั่งในตำแหน่งที่ดีที่สุดบนชั้นสองพร้อมสั่งน้ำชาและของว่างมาเล็กน้อย
ขอเพียงละครของโรงละครเทียนสุ่ยหยวนเปิดการแสดง โรงละครก็มีผู้คนเข้าชมเต็มทุกรอบ ไม่รู้ด้วยเหตุใดหลังจากหลินชิงเวยนั่งลงกลับพบว่าคนที่เข้ามาชมละครค่อยๆ ทยอยเดินออกจากโรงละคร
เดิมทีควรจะเป็นโรงละครที่มีบรรยากาศคึกคัก พลันแปรเปลี่ยนเป็นเงียบงันลงอย่างเห็นได้ชัด
ช
