รอยยิ้มของหลินชิงเวยกดลึกขึ้นอีก “เจ้าเข้าไปส่องกระจกในห้องได้ แล้วจะรู้เอง”
ดังนั้นหลีเช่อจึงมองนางด้วยสายตาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งบนเก้าอี้ตัวยาว เขาวิ่งเข้าไปในห้องด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ
เสียงร้องด้วยความตกตะลึงดังขึ้นในห้อง “โอ้โห! มารดามันเถอะ ช่างมหัศจรรย์โดยแท้!”
ริมฝีปากของหลินชิงเวยโค้งขึ้นเล็กน้อย ศีรษะของนางพิงกับเสาของศาลา ใบหน้านั้นมีรอยยิ้มบางๆ
หลีเช่อคาดไม่ถึงว่าหน้ากากหนังมนุษย์นี้จะเยี่ยมยอดเช่นนี้ ทันทีที่เขาส่องกระจก คนที่ปรากฏขึ้นในกระจกราวกับเปลี่ยนไปเป็นอีกคนหนึ่งจริงๆ เขาลูบซ้ายลูบขวาก็ไม่พบร่องรอยระห หว่างหน้ากากหนังมนุษย์และใบหน้าของตนแม้แต่น้อย ช่างเป็นหน้ากากหนังมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติจริงๆ
หลีเช่อดีใจเสียจนลืมทุกสิ่งทุกอย่างในชั่วขณะ เขาส่องกระจกในทุกมุม กระทั่งในมุมสามร้อยหกสิบองศา ชิงชังเหลือเกินที่ไม่อาจหมุนคอรอบหนึ่งได้
เมื่อเขารู้สึกตัวอีกครั้ง เวลาได้ผ่านไปหนึ่งก้านธูป หลีเช่อจึงวางกระจกลงด้วยความพึงพอใจและเดินออกไปจากห้อง
เขากำลังจะออกไปสนทนากับหลินชิงเวย ทันทีที่ช้อนตาขึ้นมองกลับเห็นหลินชิงเ
