วยนั่งเอียงศีรษะพิงกับศาลาหลับไปเสียแล้ว
ชายอาภรณ์ของนางปลิวสะบัดไปนอกศาลา ท่ามกลางแสงตะวันอันอบอุ่น ราวกับมันพลิ้วลงบนผิวน้ำในสระ ร่างของนางเอนไปด้านนอกศาลาเช่นกัน
หลีเช่อเห็นแล้วเป็นกังวลอยู่บ้างว่านางหลับไปแล้วจะตกลงไปในสระน้ำ
ดูท่าแล้วหลินชิงเวยไม่รู้สึกตัวจริงๆ หลีเช่อคิดอย่างไรก็ทำอย่างนั้น เวลานี้ร่างของนางและศีรษะของนางเองไปด้านนอกศาลาแล้วสองส่วน กำลังจะร่วงหล่นลงไปในสระน้ำอยู่รอมร่อ หลี เช่อไม่มีเวลาคิดอันใดมาก เขาก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ยื่นมือออกไปโอบนางเข้ามาในอ้อมกอดของตนก่อนที่ร่างของนางจะตกลงไปในสระน้ำจริงๆ
หลินชิงเวยยังคงไม่รู้สึกตัวดังเดิม
หลีเช่อคิดในใจว่าสตรีนางนี้คงไม่ได้แกล้งหลับกระมัง เป็นเพราะนางเห็นว่าเขาหน้าตาหล่อเหลาเป็นแน่ จึงจงใจให้เขาอุ้มนาง
แต่ร่างของนางนุ่มนิ่มเหลือเกิน…
หืม เพ้ยๆๆ จะให้เจ้าตัวน้อยเบื้องหน้านี้ทำให้ลุ่มหลงเคลิบเคลิ้มไม่ได้นะ! เขาเป็นคนตรงไปตรงมา หากอยู่ในยุคสมัยนี้จะต้องเป็นสุภาพบุรุษผู้มีคุณธรรมคนหนึ่ง!
ทว่าเมื่อหลีเช่อมองหน้าหลินชิงเวยอย่างพินิจพิจารณาแล้วกลับพบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต
