หน้าแดงก่ำนั้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นขาวเผือด
เสี่ยวฉีพูดขึ้นมาอย่างลนลาน “แม่นางรอสักครู่ ข้าน้อยจะไปเชิญหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้!”
เสี่ยวฉีจะไปตามหมอหลวง หลินชิงเวยยกมือขึ้นคว้ามือของเขากดลงบนโต๊ะหินเต็มแรง รอกระทั่งควบคุมลมหายใจได้แล้ว หลินชิงเวยจึงค่อยยืดกายขึ้นยกมือขึ้นเช็ดเลือดบริเวณมุมปากราว วกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นและปล่อยมือเสี่ยวฉีในขณะเดียวกัน นางกล่าวขึ้นเรียบๆ ว่า “องครักษ์เซียวลืมไปแล้วว่าตัวข้าเองก็เป็นหมอ ยังต้องรบกวนหมอหลวงท่านอื่นอีกหรือ? ไม่ต้องเป็นห ห่วงข้า เพียงแค่กินยามากไป สุขภาพข้าแข็งแรงดี ยาที่ข้าจัดให้แม่นางสุ่ยนั้นมีสรรพคุณขับพิษและบำรุงร่างกาย ปริมาณยาที่กินมากเกินไป ส่งผลให้เลือดลมของข้าปั่นป่วน นี่เป็น นปฏิกิริยาโดยพื้นฐานของร่างกายเท่านั้น”
เสี่ยวฉีราวเกือบหลุดปากถามว่า “เหตุใดต้องใช้ตัวเองมาทดลองยาเช่นนี้ขอรับ?”
แต่ในที่สุดเขาก็กลืนคำถามนั้นลงท้องไป เพียงแต่เดินตามหลังหลินชิงเวย ตลอดทางเขาเห็นอาภรณ์ด
