ไม่ได้ว่า “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ? เหตุใดข้างนอกจึงมีคนมากมายเช่นนี้!”
ซินหรูเงียบงัน นางถามเสียงอ่อน “พี่สาวจำไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ?”
หลินชิงเวยมองซินหรูหน้าตาย นางจำไม่ได้จริงๆ
ซินหรูพูดอย่างคับแค้นใจ “สองคืนก่อนมีผู้บุกรุกเจ้าคะ เกือบจะทำร้ายพี่สาว”
หลินชิงเวยครุ่นคิด “เกือบจะทำร้ายข้า? ผู้บุกรุกที่บุกเข้ามาในวังหลวงยามวิกาล มิใช่สมควรไปลอบสังหารฮ่องเต้หรือ? มาหาข้าทำอันใดกัน?”
ซินหรูอธิบายเช่นนี้ “เพราะพี่สาวมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ เขาไปลอบสังหารฮ่องเต้จะมีประโยชน์อันใดกัน อย่างไรพี่สาวก็สามารถถวายการรักษาฮ่องเต้ให้หายดีได้ ไม่สู้ลอบสังหารพี่สาว ครั งหน้าค่อยมาลอบสังหารฮ่องเต้ เช่นนี้ก็ไม่มีใครช่วยฮ่องเต้ได้แล้ว”
หลินชิงเวยมองซินหรู “เจ้าเข้าอกเข้าใจมือสังหารเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
“ข้าเดาเอาเจ้าค่ะ”
ต่อมาหลินชิงเวยไม่ได้คิดอันใดมากเช่นกัน อย่างไรนางก็จำอะไรไม่ได้แล้ว สิ่งเดียวที่จำได้ก็คือสองวันก่อนนางไปตำหนักซวี่หยางในเวลาพลบค่ำ นางกินข้าวกับเซียวจิ่นจากนั้นดื มสุราเล็กน้อย ส่วนเรื่องราวข้า
