ๆ ทันที
โกดังสว่างเหมือนกับยามกลางวัน รอบๆ ตัวลู่เซิ่งคือชุดเกราะอัลลอยด์สีเงินที่กองรวมกันราวภูเขา
“เริ่มเลย” ลู่เซิ่งแบะกระดุมเสื้อออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อของร่างท่อนบนที่แข็งแกร่งเหมือนเหล็กกล้า
“ขอดูหน่อยเถอะว่าชุดเกราะอัลลอยด์แข็งแกร่งได้ถึงระดับไหน”
……………………………………….นางกำนัลและขันทีในตำหนักฉางเหยี่ยนไม่เคยเห็นซินหรูโมโหโกรธาเช่นนี้ม มาก่อน นางเป็นคนอารมณ์ดีตลอดมา เป็นแม่นางน้อยที่เข้ากับผู้คนได้ง่าย ยามนี้เมื่อนางพูดเช่นนี้ นางกำนัลผู้ท ทำหน้าที่มาบอกความจึงได้แต่ตะลึงงัน กำลังจะอ้าปากรับคำ ทว่าประตูห้องโอสถกลับถูกเปิดออกในเวลานี้ หลินชิงเวย ยืนอยู่ตรงกรอบประตู มือทั้งคู่สวมถุงมือหนังบางๆ นางกำลังถอดถุงมือออกราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นและพูดด้วยสีหน น้าไร้ความรู้สึก “ให้นางรอก่อน อีกประเดี๋ยวข้าออกไป”
นางกำนัล “เจ้าค่ะ”
ซินหรูมองนางกำนัลหมุนกายจากไปแล้วมองหลินชิงเวยด้วยสายตาไม่ได้รับความเป็นธรรม “พี่สาว เหตุใดท่านยังต้องพบน นางอีกเล่า?”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว ยกเท้าเดินออกมา “แล้วเหตุใดข้าจึงไม่พบ?”
ซินหรูรีบเช็ดหน้าและล้างดินโคลนในมือ “เช่นนั้นข้าไปกับพี่สาวด้วยเจ้าค่ะ”
ร่างของคนทั้งสองคล้าย
