มีคล้ายไม่มีกลิ่นโอสถติดอยู่ สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดมา ส่งผลให้สมุนไพรในแปลงไหวเอนเบาๆ
เมื่อไปถึงห้องโถงด้านหน้าสำหรับรับแขก หลินชิงเวยเห็นเงาร่างสีขาวราวกับหิมะร่างหนึ่งทันทีที่เงยหน้าขึ้น ร่างบ บอบบางนั้นอยู่ท่ามกลางแสงตะวัน ขาวสะอาดราวกับหิมะบริสุทธิ์ที่ไม่มีผู้ใดเคยเหยียบย่ำมาก่อนในดินแดนเทพเซียน
แสงแดดเจิดจ้าที่ส่องผ่านลงบนระเบียงทางเดินสองข้างทางเดินมีกระถางดอกไม้ที่เซียวจิ่นส่งมาให้ พวกมันได้รับการ รดูแลเอาใจใส่อย่างดี ดอกโบตั๋นในกระถางใบหนึ่งกำลังออกดอกบานสะพรั่งซ้อนกันชั้นแล้วชั้นเล่างดงามยิ่งนัก
สุ่ยฉ่ายชิงค่อยๆ โน้มกายลงไป ใช้ปลายนิ้วขาวสะอาดของนางแตะกลีบดอกโบตั๋น ดอกไม้เป็นความงดงามของคน ทว่าคนกลับ บงดงามอรชร ทั้งๆ ที่เป็นการเปรียบเทียบอย่างเห็นได้ชัด ทว่ากลับไม่ด้อยไปกว่ากันแม้แต่น้อย
หลินชิงเวยยืนมองอยู่ไม่ไกลนัก
ทัศนียภาพเบื้องหน้านี้จับตาจับใจจนไม่อาจละสายตาไปได้ ไม่ว่าบุรุษใดได้มาพบเห็นล้วนต้องจิตใจอ่อนไหว
รับรู้ได้ว่ามีคนมา สุ่ยฉ่ายชิงยืดกายเหยียดตรงหันหน้ามามองหลินชิงเวย สายตาของนางเป็นเช่นเดียวกับตัวคน กระจ จ่างใสบริสุทธิ์และตรงไปตรงมา
หลินชิงเวยหรี่ตาลงเดินเข้าไปเห็นสุ่ยฉ่ายชิงยิ้ม
