ป็นเช่นนี้ ข้าคงไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของเจาอี๋”
หลินชิงเวยเรียกหัวหน้าขันทีของตำหนักฉางเหยี่ยนส่งซีเฟยออกไปถึงหน้าประตูตำหนัก ซีเฟยพาลวี่ถาน นางกำนัลของตนกลับไป
ระหว่างทางลวี่ถานยังคงพูดด้วยโทสะ “เหนียงเหนียงอาศัยสิ่งใด ทั้งๆ ที่หลินเจาอี๋ผู้นั้นไม่รู้ดีชั่ว ไม่เคารพต่อเหนียงเหนียง เหตุใดเหนียงเหนียงยังต้องให้ความเคารพนางสามส่วน? ยามนี้เหนียงเหนียงจึงจะเป็นคนโปรดของฝ่าบาท นางนับเป็นอันใดได้เจ้าคะ?”
บนใบหน้าของซีเฟยอดที่จะปรากฏให้เห็นริ้วโทสะบางๆ ไม่ได้ นางมองลวี่ถานแวบหนึ่ง “เมื่อถึงเวลาที่เจ้าควรพูดจา เจ้าค่อยพูด หากไม่ควรพูด เจ้าไม่ต้องพูด เคราะห์ภัยออกมาจากปากเจ้ารู้หรือไม่?”
ลวี่ถานกัดริมฝีปาก น้ำตาไหลนองบนใบหน้าที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมของนาง
ซีเฟยพูดน้ำเสียงอ่อนลง “หลินเจาอี๋ได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาทมิใช่เรื่องเพียงแค่วันสองวันเท่านั้น อีกทั้งนางยังรักษาฝ่าบาทให้หายจากพิการได้ ทำให้ไทเฮามีสภาพเป็นหญิงชราในชั่วเวลาเพียงข้ามคืน วิชาแพทย์ของนางไร้ผู้ใดเทียบเทียม นางไม่ได้เป็นเพียงแค่สนมชายาสามัญทั่วไปเท่านั้น ต่อไปเจ้าระมัดระวังให้มาก อย่าได้ล่วงเกินนาง รู้หรือไม่?”
ลวี่ถาน “บ่าวรู้แล้วเจ้า
