ยงเหนียงขอรับ”
หลินชิงเวยเกรงว่าจะทำให้ซินหรูตื่นเช่นกัน นางจึงสะบัดชายกระโปรงเดินผ่านระเบียงทางเดิน เสี่ยวฉีเดินตามนางไปยังพื้นที่กว้างกลางลานเรือน
แสงจันทร์สว่างบนท้องฟ้า ทว่าแสงจันทร์กลับเต็มไปด้วยเมฆดำ
“เหนียงเหนียงมีคำสั่งใดขอรับ?” เสี่ยวฉียืนอยู่ครู่หนึ่ง จึงถามขึ้นก่อน
หลินชิงเวยเบนหน้าใช้หางตามองเขา นางหัวเราะ “ดูสีหน้าร้อนรนของเจ้า คิดดูแล้วเจ้าน่าจะเดาได้ว่าเหตุใดข้าจึงต้องการพบเจ้า”