ต่อให้ฝ่าบาทปักใจเชื่อว่าข้าได้เดินทางลงใต้ ทว่าขุนนางบุ๋นและบู๊ไม่เชื่อแล้วจะได้ประโยชน์อันใดเล่า?”
เซียวจิ่นแค่นยิ้มเย็นชา พยักหน้าและกล่าวว่า “เป็นเช่นนี้จริงๆ” เขารู้ดีว่าเวลานี้ไม่ใช่โอกาสอันเหมาะสม เขาต้องลงมือเมื่อมีโอกาสที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม เซียวจิ่นกล่าวอีกว่า “เช่นนั้นเสด็จอามาที่นี่คงไม่เพียงแค่เพื่อสวัสดีปีใหม่กระมัง”
เซียวอี้มองเขาแล้วพูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “หลินเจาอี๋ผู้นั้นออกจากวังหลวง บัดนี้อยู่กับเซ่อเจิ้งอ๋อง ฝ่าบาทไม่กังวลเลยหรือไร?”
แววตาของเซียวจิ่นพลันเยียบเย็น “เรื่องนี้เสด็จอาอย่าได้พูดส่งเดช หลินเจาอี๋ถูกกักบริเวณอยู่ในตำหนักฉางเหยี่ยน นางออกจากวังตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
เซียวอี้พลันหัวเราะขึ้นมา “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องปิดบังข้าหรอก อย่างไรพวกเราต่างกระจ่างแจ้งดี ข้าเพิ่งจะได้รับข่าวว่านางอยู่กับเซ่อเจิ้งอ๋อง เวลานี้เดินทางมาถึงจิงโจวแล้ว นางและเซ่อเจิ้งอ๋องฉลองปีใหม่ร่วมกัน เมื่ออยู่จิงโจวอยู่กับเพียงสองคน หรือเรื่องนี้ล้วนเป็นเรื่องที่ฝ่าบาททรงอนุญาต?”
เซียวจิ่นได้ยินเช่นนั้นมือที่วางอยู่บนเท้าแขนค่อยๆ กำแน่นจนกระดูกขึ้นข้อขาว ต่อมาเซียวจิ่นพูดกลั้วหัวเราะ “แ
