ออกไปทันที เซียวจิ่นมองเงาร่างด้านหลังของเขา ในแววตาปรากฏให้เห็นความมืดมิดพาดผ่าน รอจนเซียวอี้ออกไปจากตำหนักซวี่หยางแล้ว เซียวจิ่นนั่งอยู่เพียงลำพังคนเดียว น้ำชาข้างมือนั้นเย็นชืดไปนานแล้ว
เขาค่อยๆ หันหน้ากลับมามองฝากระเบื้องเคลือบลายมังกรสีเหลืองขมิ้น สะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียวชุดน้ำชากระเบื้องเคลือบตกลงบนพื้น เสียงเครื่องกระเบื้องเคลือบแตกกระจาย น้ำชาสาดไปทั่ว
แม้ในใจเซียวจิ่นจะกระจ่างแจ้งยิ่งกว่าผู้ใดว่าเซียวอี้มาพูดสิ่งเหล่านี้กับเขาด้วยจุดประสงค์ใด เขามีจุดประสงค์ยุแยงให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเซ่อเจิ้งอ๋องกับหลินชิงเวยต้องแตกร้าว เขาพยายามบอกกับตนเองว่าอย่าได้ถูกเซียวอี้ยุแยงตะแคงรั่วทางหนึ่ง แต่อีกทางหนึ่งกลับอดที่จะปวดใจและมีโทสะไม่ได้
นั่นคือบาดแผลในใจของเขา เหตุใดจึงต้องถูกผู้อื่นมาคุ้ยแคะ เหตุใดต้องให้ผู้อื่นมาเห็นสีหน้าท่าทางเจ็บปวดทุกข์ตรมอย่างดีอกดีใจด้วย!
“ชิงเวย…” มือของเซียวจิ่นค้ำกับโต๊ะน้ำชา เขาที่เคยงดงามประดุจหยกเนื้อดี มาบัดนี้เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ร่างของเขาโน้มลงเล็กน้อย เส้นผมดำขลับราวกับน้ำหมึกนั้นสยายลงบนไหล่ กระบอกตาของเขาแดงก่ำ คร่ำครวญเสียงเบา
ทั้งที่รู
