ในใจของหลินชิงเวยราวกับถูกสิ่งของทำให้ตีบตัน ความรู้สึกปลอดโปร่งในจิตใจเมื่อสักครู่สลายไปไม่มีเหลือ นางจับจ้องใบหน้าเซียวเยี่ยน ในรอยยิ้มของนางเต็มไปด้วยความแน่ใจ “เซียวเยี่ยน ท่านกำลังมองอะไร?”
เซียวเยี่ยนถอนสายตากลับมา ตกลงบนใบหน้าของหลินชิงเวยอีกครั้ง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยดังเดิม “มองทิวทัศน์”
ดูเหมือนความสับสนที่จมลึกเมื่อสักครู่ปรากฏให้หลินชิงเวยเห็นเฉกเช่นนางคิดไปเองอย่างไรอย่างนั้น
หลินชิงเวยถามอีก “เช่นนั้นท่านกำลังคิดอะไรอยู่?”
ยามนี้เซียวเยี่ยนหันกายกลับไปแล้ว “ไม่ได้คิดสิ่งใดทั้งสิ้น ไป กลับกันเถิด”
หลินชิงเวยมองเงาร่างด้านหลังของเซียวเยี่ยนที่เดินอยู่ข้างหน้าด้วยความรู้สึกกดดันที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ นางยังคงเดินตามรอยเท้าที่เขาย่ำอยู่ข้างหน้ากลับไป
กลับมาถึงในรถม้าเซียวเยี่ยนกุมมือของนางเอาไว้ เขากุมมือของนางแน่นมาก หัวใจของหลินชิงเวยผ่อนคลายลง ด้วยนางรู้สึกว่าเขาใส่ใจในความรู้สึกของนาง
หลังจากสังเกตการณ์รอบนอกเมืองรอบหนึ่ง รถม้าจึงค่อยๆ เดินทางกลับเข้าเมือง รถม้าบดผ่านเส้นทางที่เต็มไปด้วยดินโคลนที่แข็งตัวบนถนน ทำให้เกิดเสียงของดินโคลนที่ติดอยู่บนล้อของรถม้า
คิดไม่ถึงว่ายังไ
