ม่ทันได้เข้าไปในเมือง รถม้าพลันหยุดลงกะทันหัน
หลินชิงเวยได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นร่ำไห้ของสตรีแว่วๆ
เซียวเยี่ยนถามขึ้น “เกิดอะไรขึ้น?”
ขุนนางคนหนึ่งก้าวเข้ามารายงานว่า “เรียนเซ่อเจิ้งอ๋อง ข้างหน้ามีสตรีนางหนึ่งหกล้มขวางเส้นทาง ดูท่าแล้วร่างกายบอบบางอ่อนแอ”
หลินชิงเวยเลิกผ้าม่านหน้าต่างขึ้นแล้วมองออกไป เห็นเงาร่างด้านหลังอันบอบบางของสตรีนางหนึ่งฟุบอยู่บนพื้น
เซียวเยี่ยนพูดเรียบๆ “ให้คนไปส่งนางกลับบ้านเป็นพอ”
ขุนนางคนนั้นตอบกลับมาว่า “เดิมทีข้าน้อยคิดจะทำเช่นนี้ แต่ได้ยินสตรีนางนั้นกล่าวว่านางตัวคนเดียวไร้ที่พึ่ง นางมาตามหาญาติ แต่ญาติพี่น้องของนางล้วนเสียชีวิต ยามนี้ไร้หนทางไป ท่านอ๋องคิดว่าเรื่องนี้ควรทำเช่นใดขอรับ?”
หลินชิงเวยส่งเสียงขึ้นในเวลาอันเหมาะสม “สตรีนางนั้นมีห่อผ้าติดตัวมาด้วยหรือไม่?”
ขุนนางผู้นั้น “ไม่มีขอรับ” ใช่สิ หากเป็นการเดินทางมาเพื่อขอความช่วยเหลือจากญาติพี่น้อง ไฉนบนตัวของนางจึงไม่มีแม้แต่ห่อสัมภาระ?
หลินชิงเวยเอ่ยขึ้นอีกว่า “นับแต่ใต้เท้าขุนนางผู้แทนพระองค์เข้ามาดูแลเมืองจิงโจว จวนว่าการให้การช่วยเหลือชาวบ้าน ในเมื่อนางมีเรื่องเดือดร้อน เหตุใดจึงไม่ไปขอความช่วยเหลือจากจวนว่าการเล
