เกิดอาการเปรี้ยวปากอย่างยิ่ง เซียวเยี่ยนยังดีหน่อยด้วยแต่ไรมาเขาไม่ค่อยเจริญอาหารนัก
มีคนวิ่งเข้ามารายงานในห้องครัวว่าเซ่อเจิ้งอ๋องและท่านแม่ทัพกลับมาถึงจวนแล้ว ขณะเดียวกันหลินชิงเวยผัดอาหารจานสุดท้ายเสร็จเช่นกัน เป็นเวลาเหมาะสำหรับการกินอาหารในมื้อส่งท้ายปีเก่า
กู้หมิงเฟิ่งลุกขึ้นยกอาหารที่เตรียมเสร็จไปยังโถงกินข้าว หลินชิงเวยนำมันเทศหลายหัวเข้าไปอบในเตาไฟ
หลินชิงเวยล้างมือแล้วพลันรู้สึกว่าตามตัวของนางเต็มไปด้วยกลิ่นและคราบน้ำมัน เฉินเหยียนจือและเซียวเยี่ยนคาดไม่ถึงว่าหลินชิงเวยจะเดินออกมาจากห้องครัวด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติเช่นนั้น
ห้องโถงด้านหน้ากำลังกินอาหารมื้อส่งท้ายปีเก่า องครักษ์และข้ารับใช้ของจวนร่วมกินอาหารกันด้านหลังของจวน
เมื่อได้ยินว่าอาหารบนโต๊ะมื้อนี้ล้วนเป็นฝีมือของหลินชิงเวย เฉินเหยียนจือถึงกับเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ จึงอบรมสั่งสอนกู้หมิงเฟิ่งบนโต๊ะอาหาร “แม่นางมาเป็นแขก ไฉนเจ้าจึงให้แม่นางลงครัวด้วยตนเองเล่า?”
กู้หมิงเฟิ่งหันไปมองหลินชิงเวยและพูดอย่างไม่เกรงว่า “ข้าไม่ได้ขอให้นางเข้าไปในห้องครัว เป็นนางเดินเข้าไปเอง แล้วจะโทษใครได้เล่า”
หลินชิงเวย “แม่ทัพไม่ต้องกล่าวโทษนาง หลา
