นเหงื่อออกจากร่างของตน หาไม่แล้วร่างกายย่อมต้องลมเย็นได้ง่ายดายยิ่งแต่เมื่อนางผลัดอาภรณ์เรียบร้อยกำลังจะก้าวออกจากเรือนอีกครั้ง เมื่อผลักบานประตูออกกลับเห็นเซียวเยี่ยนยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดินประดุจภูเขาตั้งตระหง่านไม่ไหวติง
นางพูดกลั้วหัวเราะ “ไม่ใช่ให้ท่านไปก่อนหรือ ท่านกลับรอข้าอยู่ที่นี่?”
เซียวเยี่ยนมองนางและเอ่ยขึ้นว่า “ไปเถิด ไปด้วยกัน”
เมื่อคนทั้งสองไปถึงโถงหน้า อาหารได้ถูกจัดวางบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว กำลังส่งควันฉุย ภายในห้องโถงมีเตาอุ่น จึงอบอุ่นพอดู ด้วยเหตุนี้ข้าวปลาอาหารจึงไม่เย็นลงเช่นกัน ก่อนหน้าที่เซียวเยี่ยนและหลินชิงเวยจะมาถึง เฉินเหยียนจือและกู้หมิงเฟิ่งรออยู่ด้านข้างโดยไม่ได้นั่งลงก่อน
มีเพียงรอให้หลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนนั่งลงแล้ว พวกเขาจึงจะนั่งลงได้
