มือของเซียวเยี่ยนไม่มีหลักฐานมัดตัวเขาจริงๆ ลำพังอาศัยแค่คำพูดของเซียวเยี่ยนคนเดียว ไม่อาจทำให้ขุนนางบุ๋นและบู๊เชื่อถือได้
หลินชิงเวยได้แต่ลอบถอนใจ เคราะห์ดีที่เซียวอี้เผชิญหน้ากับเซียวเยี่ยน หาไม่แล้วเขาไหนเลยจะโชคดีปานนั้น เซียวเยี่ยนถึงกับปล่อยเขาไปเช่นนี้
หากเปลี่ยนเป็นเซียวจิ่นแล้วละก็…หลินชิงเวยคิด มีความเป็นไปได้อย่างมากว่าเซียวอี้จะเคราะห์ร้ายมากกว่าเคราะห์ดี
ในเมื่อต้องฉลองปีใหม่ที่นี่ เซียวเยี่ยนจึงเสนอตัวช่วยเหลือ ยามบ่ายเขาและเฉินเหยียนจือช่วยกันแขวนโคมไฟทั่วบริเวณของคฤหาสน์ ทำให้ฤดูหนาวนี้ดูมีกลิ่นอายสิริมงคลขึ้นสองส่วน
กู้หมิงเฟิ่งยกน้ำแกงบำรุงร่างกายมาให้หลินชิงเวยในห้อง เพื่อให้นางดื่ม
หลินชิงเวยพูดกับนางยิ้มๆ “นั่งลงสนทนากันสักครู่ได้หรือไม่”
กู้หมิงเฟิ่งลังเลใจครู่หนึ่ง ทว่ายังคงนั่งลง หลินชิงเวยเกริ่นขึ้นช้าๆ “พบกันครั้งแรกในวังครั้งก่อน ข้าจดจำเจ้าได้ดียิ่ง เจ้ายังอาฆาตแค้นที่ข้าเปิดโปงเจ้าหรือไม่?”
กู้หมิงเฟิ่งเงยหน้าขึ้นมองนาง “ดูเหมือนหากข้าพูดปด แม่นางยังคงมองออกทันที แต่เมื่อแรกแม่นางก็ไม่ได้สร้างความสูญเสียอันใดแก่ข้า เหตุใดข้ายังต้องอาฆาตแค้นแม่นางด้วยเล่า”
หลินชิงเวย
