ของนางกำลังร่วงหล่นลงไปในบ่อลึกอันดำมืดไม่เห็นก้นนั้น
หลินชิงเวยจำได้ว่านางถามขึ้นประโยคหนึ่ง “เซียวเยี่ยน ท่านรักข้าหรือไม่?”
เซียวเยี่ยนไม่ได้ตอบนาง เพียงแต่จุมพิตลงริมหูนางเบาๆ ให้คำตอบอันไร้สุ้มเสียงแก่นาง
ต่อมาสิ่งที่ต้อนรับนางก็คือความหนาวเย็นไร้ที่สิ้นสุด ความรู้สึกชนิดนั้นเสียดแทงเข้ามาในกระดูกของนาง มันบาดลึกเข้ามาถึงจิตใจ นอกจากรู้สึกเจ็บปวดและหนาวเหน็บแล้ว ดูเหมือนไม่มีความรู้สึกอย่างอื่นอีก ร่างกายตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย ไม่รู้อยู่แห่งหนใด
และไม่รู้ว่าตนเองมีชีวิตรอดหรือตาย
ต่อมา นางอยู่ท่ามกลางหมอกควันพลันได้ยินเสียงคนเรียกนาง “หลินชิงเวย เจ้าตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!”
เสียงฝีเท้าดังขึ้นรอบด้าน หลินชิงเวยมองไปรอบๆ นอกจากความมืดแล้วกลับมองไม่เห็นอะไร นางหาทิศทางไม่เจอ ไม่รู้ว่าควรจะเดินไปข้างหน้าหรือเดินกลับไป
ครั้งนี้เสียงฝีเท้านั้นเข้ามาใกล้นางยิ่งขึ้น ใกล้กระทั่งอยู่เบื้องหน้า บนข้อมือของนางรับรู้ได้ถึงสัมผัสอบอุ่นเย็นสบาย ทำให้นางมีปฏิกิริยาโต้ตอบและลืมตาขึ้นทันที ชิงหลันที่อยู่ในอ้อมกอดของนางพลันตื่นขึ้นตามนาง มันกำลังขดตัวอยู่บนหัวเตียงแยกเขี้ยวใส่ผู้คน
มีคนนั่งอยู่ริมเต
