หน้ามามองนาง “เซียวเยี่ยนเล่า? เขาสบายดีหรือไม่?”
กู้หมิงเฟิ่ง “แม่นางโปรดวางใจ เซ่อเจิ้งอ๋องไม่ได้เป็นอะไรมาก เซ่อเจิ้งอ๋องรู้ว่าแม่นางได้รับบาดเจ็บสาหัส ทั้งยังได้ยินว่าด้านหนึ่งของภูเขาลึก มีหลิงจือซึ่งเป็นยามหัศจรรย์ จึงออกไปหาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง”
หลินชิงเวยคิดจะลุกขึ้น เพียงแต่ทันทีที่นางขยับร่างกายกลับรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว นางขมวดคิ้ว “เขาออกไปคนเดียว? หากพบกับอันตรายอันใดเล่า…”
กู้หมิงเฟิ่ง “ท่านอ๋องขึ้นเขาไปพร้อมกับคนเก็บสมุนไพรของที่นี่ ท่านอ๋องมีวรยุทธ์สูงส่ง น่าจะไม่เกิดเรื่องอันใดขึ้น”
“เช่นนั้นทางด้านอวิ๋นหนานอ๋องเล่า?”
“เรื่องราวล้วนได้รับการคลี่คลายแล้ว พระราชวังฤดูร้อนถูกเผาจนกลายเป็นซากปรักหักพัง สุสานหลวงโบราณถล่มลงมาและจมลงในหุบเขา คืนนั้นภูเขาและพื้นดินในรอบรัศมีสิบหลี่ล้วนสั่นสะเทือน ราวกับภูเขาและแผ่นดินแยกออกจากกัน เปลวไฟและสารต่างๆ ล้วนไหลไปรวมตัวอยู่ในหุบเขา ข้างในมีโครงกระดูกเป็นกองภูเขา ข้าและแม่ทัพพาคนขึ้นไปตรวจตราทั้งภูเขา ไม่เห็นแม่นางและท่านอ๋อง หลังจากสุสานหลวงโบราณถล่มลงมาจึงปรากฏให้เห็นแม่น้ำดำที่อยู่เบื้องล่าง พวกเราจึงพากันตามหาไปตามแม่น้ำด้วยความหวังอัน
