ริบหรี่ ในที่สุดก็หาท่านอ๋องและแม่นางพบ ครั้งนี้ทางด้านอวิ๋นหนานบาดเจ็บล้มตายและเสียหายอย่างหนัก พวกเราพบศพที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับอวิ๋นหนานอ๋องในกองปรักหักพังของพระราชวังฤดูร้อน แต่คนส่วนน้อยที่หนีรอดได้เดินทางออกจากชายแดนไปในกลางดึก”
หลินชิงเวยฟังแล้วอดที่จะพรูลมหายใจออกมาไม่ได้ กู้หมิงเฟิ่งมองออกไปข้างนอกแล้วหันกลับมากล่าวกับหลินชิงเวยว่า “แม่นาง ท่านอ๋องกลับมาแล้ว”
มาตรว่าฤดูหนาวของปีนี้หนาวกว่าทุกๆ ปีที่ผ่านมา คิดไม่ถึงว่าเมืองผิงหลั่งที่มีเทือกเขาโอบล้อมและคอยบดบังลมหนาวจะเริ่มมีหิมะตกลงมาแล้วเช่นกัน
ประตูหน้าต่างปิดสนิท แต่หลินชิงเวยเห็นเกล็ดหิมะที่กำลังตกอยู่ด้านนอก ผ่านผ้าโปร่งของม่านหน้าต่าง นางถามกู้หมิงเฟิ่ง “ข้างนอกมีหิมะตกหนักเช่นนั้นหรือ?”
กู้หมิงเฟิ่งตอบ “ใช่แล้ว เป็นเวลาหลายปีมาแล้วที่ไม่ได้มีหิมะตกหนักเช่นนี้”
เซียวเยี่ยนเดินเข้ามาในเรือนยามนี้เอง ฝีเท้าของเขามั่นคงและสุขุม ชายอาภรณ์ปลิวพลิ้วเล็กน้อยตามท่วงท่าการเดินของเขา เขายังคงเหมือนเดิม สวมอาภรณ์สีม่วงทั้งชุด ด้านนอกของอาภรณ์คลุมด้วยผ้าคลุมไหล่สีดำ ยามนี้บนผ้าคลุมไหล่สีดำเต็มไปด้วยหิมะสีขาว
เขาเดินฝ่าสายลมหนาวและหิม
