องครักษ์บริเวณตีนเขาส่งสัญญาณรายงานขึ้นมาเป็นทอดๆ จากนั้นคนทั้งสองจึงขึ้นไปบนภูเขาอย่างราบรื่น
หลินชิงเวยได้พบกับถ่าซิงฮ่าวอีกครั้ง ดูท่าแล้วถ่าซิงฮ่าวเต็มไปด้วยความเป็นอริกับเซียวอี้จากการยุแยงของตนในครั้งก่อน เขาเคียดแค้นนักที่มิอาจใช้สายตาสังหารเซียวอี้และพวกของเขาให้ตาย
เมื่อเดินผ่านร่างของเขา ถ่าซิงฮ่าวพูดเสียงเย็นว่า “หากเจ้ากล้าเล่นลูกไม้อันใด ข้ารับรองว่าเจ้าจะไม่มีชีวิตออกไปจากที่นี่”
เซียวเยี่ยนจงใจมองข้ามเขาไป
ไม่รู้ว่าด้วยถ่าซิงฮ่าวระแวงเซียวอี้อย่างหนัก หรืออวิ๋นหนานอ๋องเองเกิดความระแวงขึ้นเช่นกัน เรือนหลังเดิมมีองครักษ์ยืนยามหนาแน่น ทว่าทั้งสองได้เตรียมตัวมาเป็นอย่างดีย่อมไม่อาจถอยทัพกลับไปตอนนี้ได้
หลินชิงเวยถูกถ่าซิงฮ่าวขวางเอาไว้ ฐานะของนางก็คือองครักษ์ลับคนสนิทข้างกาย “เซียวอี้” แน่นอนว่าไม่อาจเข้าไปในเรือนได้
หลินชิงเวยจึงได้แต่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู รอเซียวเยี่ยนจัดการเรื่องราวเรียบร้อยแล้วออกมา ที่นี่มีองครักษ์มากมายเช่นนี้ อีกประเดี๋ยวเขาออกมาย่อมไม่อาจหลบหนีไปได้โดยง่าย ไม่มีประโยชน์อันใดหากตนรออยู่ที่นี่ ทั้งยังจะเป็นการเพิ่มภาระให้กับเซียวเยี่ยน
ดังนั้นนางจึงหลบเลี่ยง
