สายตาผู้คนแล้วเดินไปที่อื่น ถ่าซิงฮ่าวหันกลับมาอีกครั้งไม่เห็นเงาร่างของนางจึงสั่งการกับองครักษ์สองคน “ไปตามหาคนสนิทข้างกายเซี่ยนอ๋องเมื่อสักครู่ออกมา หากเขากระทำสิ่งใด ให้สังหารทันที”
หลินชิงเวยยังเดินไปได้ไม่ไกลนักก็มีคนสองคนไล่ตามมาราวกับแมลงวัน ฝ่ายตรงข้ามเป็นผู้ฝึกยุทธ์ นางไม่อาจต่อสู้ซึ่งหน้ากับพวกเขาได้ นางจึงหาสถานที่ไกลออกมาสักหน่อย หลินชิงเวยหยุดลงพร้อมกับเอามือไพล่หลัง นางหันไปมององครักษ์ชาวอวิ๋นหนานสองคนที่ตามมาติดๆ แล้วกล่าวกลั้วหัวเราะว่า “ข้าก็เพียงเดินเล่นเท่านั้น พวกเจ้าจะตามข้ามาเพื่ออันใดกัน?”
หนึ่งในองครักษ์พูดขึ้นว่า “ที่นี่เป็นพื้นที่ของท่านอ๋อง จะดีที่สุดหากเจ้าไม่เดินไปไหนส่งเดช หากไม่ฟังคำพูดกัน พวกเราย่อมไม่เกรงใจเจ้าเช่นกัน”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “หากข้าจำไม่ผิดแล้วละก็ ที่นี่มิใช่ดินแดนของอวิ๋นหนาน แต่พวกเจ้ากลับขึ้นมาอาศัยอยู่บนภูเขาแห่งนี้อย่างลับๆ เป็นเวลานาน เพื่ออะไรกัน?” สีหน้าขององครักษ์ทั้งสองคนเปลี่ยนเป็นเย็นชา พวกเขาจ้องหลินชิงเวยเขม็ง หลินชิงเวยหันกายกลับไปมองพระจันทร์ท่ามกลางความมืดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เงาร่างสีดำราวกับอยู่เบื้องหน้า นางยกมือขึ้นชี้
