ไปที่ยอดภูเขาแล้วหันกลับมาพูดกับองครักษ์ว่า “หรือเพื่อสุสานหลวงโบราณที่อยู่บนภูเขาลูกนี้? หรือในสุสานหลวงโบราณมีสิ่งของล้ำค่า?”
“เจ้าถามมากเกินไปแล้ว!” แม้องครักษ์เหล่านี้จะไม่ค่อยกระจ่างแจ้งในจุดประสงค์ที่แท้จริงของอวิ๋นหนานอ๋องและองค์รัชทายาทที่มาที่นี่ แต่บนไหล่ของพวกเขาแบกหน้าที่ปกป้องคุ้มกัน ผนวกกับสุสานหลวงโบราณบนภูเขาแห่งนี้เป็นสุสานหลวงของบรรพกษัตริย์ของอวิ๋นหนาน จะปล่อยให้ชาวต้าเซี่ยเข้ามายึดครองได้อย่างไร ไม่ต้องเอ่ยถึงการบุกรุกขึ้นไป แค่เพียงถามมากสักประโยคก็ไม่ได้
หลินชิงเวยพูดด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าทางที่จะขึ้นไปภูเขาอยู่ที่ใด?” องครักษ์ทั้งสองสบตากัน หลินชิงเวยเห็นรังสีสังหารในแววตาของพวกเขา จึงพูดขึ้นอย่างไม่ช้าไม่เร็วว่า “ข้าคิดว่าเวลานี้องค์รัชทายาทแห่งอวิ๋นหนานของพวกเจ้าอยากสังหารข้า เขายังคิดจะสังหารนายท่านที่มาพร้อมกับข้าด้วย มีความเป็นไปได้อย่างมากว่าพวกเรากลับไปไม่ได้แล้วใช่หรือไม่?”
ทันทีที่สิ้นเสียงองครักษ์สองคนนั้นพลันสิ้นความอดทน ทั้งสองดึงดาบออกมาฟาดฟันใส่หลินชิงเวย หลินชิงเวยลงมืออย่างรวดเร็ว นางสาดผงไร้ควันไร้กลิ่นออกไปในอากาศ พวก
