ยน นางจึงกล่าวอีกว่า “เพียงแต่หลังจากกลับไปเมืองหลวงแล้ว ท่านออกคำสั่งให้ย้ายกระดูกสกุลกู้กลับไปยังสุสานของพวกเขาได้ ทำเช่นนี้ถือเป็นการปลอบโยนกู้หมิงเฟิ่ง เมื่อสักครู่ข้าเห็นแม่ทัพเฉินและกู้หมิงเฟิ่งอยู่ในลานเรือน แม้แม่ทัพเฉินจะอายุมากกว่ากู้หมิงเฟิ่งไม่น้อย แต่คนทั้งสองเข้ากันได้ดี แม่ทัพเฉินปฏิบัติต่อนาง…” หลินชิงเวยพูดแล้วเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ จึงประสานสายตากับดวงตาหงส์ของเซียวเยี่ยน จึงอดที่จะใจเต้นตึกตักไม่ได้ นางยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตนแล้วถามยิ้มๆ ว่า “บนหน้าของข้ามีสิ่งใดหรือไม่ ท่านจึงได้จ้องมองข้าเช่นนี้?”
บนใบหน้าของนางมีสิ่งที่เซียวเยี่ยนมองไม่เห็นบนใบหน้าของผู้อื่น เซียวเยี่ยนเองไม่รู้เช่นกันว่ามันคืออะไร หรืออาจจะเป็นทุกๆ อิริยาบถของนางที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ยากเกินกว่าที่ใครจะต้านทานเสน่ห์ของนางได้
กระทั่งผู้ที่ควบคุมตนเองได้ดีเช่นเซียวเยี่ยนก็ไม่อาจต้านทานได้
เซียวเยี่ยนเพียงแต่มองนางนิ่งๆ และกล่าวว่า “ไม่มี เรื่องที่เหลือ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง เปิ่นหวางจะจัดการอย่างเหมาะสม”
หลินชิงเวยเลิกคิ้วพลันคิดว่าก็ใช่ เรื่องเหล่านี้เซียวเยี่ยนอาจคิดการเอาไว้หมดแล้วแต่แรกก็เป็นได้
