การที่นางกังวลเป็นเรื่องไม่จำเป็น ดังนั้นจึงไม่พูดอันใดอีก
กลางดึกคนทั้งหมดบุกเข้าไปในลานเรือนของเซียวอี้ บัดนี้เซียวอี้และองครักษ์ทุกคนของเขาล้วนถูกกักบริเวณอยู่ที่นี่ เมื่อเห็นคนทั้งหมดตรงเข้ามาในห้องของเขา เขาไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย เพียงแต่พูดกลั้วหัวเราะอย่างสัพยอกว่า “ครั้งนี้เข้ามาที่นี่หมดทุกคน อย่างไรเล่า นี่จะไต่สวนพร้อมกับทั้งสามกรม [2]? หรือจะใช้ทัณฑ์ทรมานเค้นความ?”
หลินชิงเวยยิ้มตาหยี เห็นเขากำลังจะลุกขึ้นจึงยื่นมือเรียวประดุจหยกผลักเขาให้นั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง ที่จริงแล้วมือขาวเรียวของหลินชิงเวยเพียงแต่โบกไปมาเบื้องหน้าเซียวอี้ยังไม่ทันได้ออกแรง เซียวอี้ก็ตัวอ่อนนั่งลงบนเก้าอี้แล้ว “นี่จะใช้กลหญิงงามกับข้าหรือ?”
หลินชิงเวยหัวเราะ “สุนัขรับใช้ของท่านเล่า เรียกคนที่สนิทที่สุดเข้ามา”
ดังนั้นคนชุดดำที่รับยาถอนพิษจากหลินชิงเวยในวันนั้นจึงถูกเรียกตัวเข้ามา เขาไม่ให้ความร่วมมืออย่างยิ่งจึงถูกมัดตัวกับเก้าอี้
คนชุดดำผู้นั้นยังคงดิ้นรนขัดขืนจนใบหน้าแดงก่ำ เขาดิ้นรนต่อสู้ไม่หยุด เฉินเหยียนจือแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ข้าเตือนเจ้าอย่าได้เปลืองแรงอีกเลย หากวันนี้เจ้าดิ้นหลุด ข้าจะเปลี่ยนไปแซ่เ
