ดียวกับเจ้า!”
เซียวอี้ส่งสายตาให้เขา คนชุดดำจึงหยุดดิ้นรน
หลินชิงเวยหยิบสิ่งของอย่างหนึ่งออกมาจากภาชนะกระเบื้องในเวลานี้เอง สิ่งของนั้นมีลักษณะเป็นเยื่อบางๆ และโปร่งใส ส่งประกายวาววับ ยังมีน้ำยาหยดลงมาติ๋งๆ นางถือสิ่งของนั้นแล้วเดินไปหาคนชุดดำ “เริ่มต้นจากเจ้าก็แล้วกัน จดจำไว้ว่าให้กลั้นลมหายใจ หาไม่แล้วหากสูดน้ำยาเข้าไป ข้าไม่รับผิดชอบ”
ไม่รอให้คนชุดดำตอบคำถาม หลินชิงเวยก็นำเยื่อบางๆ แผ่นนั้นวางลงบนใบหน้าของคนชุดดำเบาๆ หลังจากสิ่งของนั้นปิดทับใบหน้าของเขาก็กลายเป็นผิวสีเดียวกับเขา น้ำยานั้นแห้งอย่างรวดเร็ว หลินชิงเวยเปิดรูสองรูด้านล่างของเยื่อบางๆ แผ่นนั้นเพื่อให้เขาหายใจ
เซียวอี้ยืนดูอยู่ข้างๆ “หน้ากากหนังมนุษย์ของเจ้าทำได้ไม่เลวทีเดียว ทำมาจากสิ่งใดจึงแนบติดเช่นนี้?”
หลินชิงเวยยกยิ้มริมฝีปาก “ท่านอ๋องสายตาแหลมคมยิ่งนัก ข้าใช้หนังงูแช่ในน้ำยาทำออกมา สดใหม่อย่างยิ่ง ไม่เพียงแต่แนบติดไปกับผิวหนังแต่ยังโปร่งบางอย่างยิ่ง ทุกด้านแนบติดไร้รอยย่น” พูดแล้วก็นำเยื่อบางๆ อีกแผ่นหนึ่งเดินไปหาเซียวอี้ “เวลานี้ถึงคราท่านอ๋องแล้ว ปิดตาให้ดีเล่า กลั้นลมหายใจ”
เซียวอี้กลับให้ความร่วมมืออย่างดี ทั้ง
