ได้สำเร็จ
การหลบหนีและไล่ล่าอย่างดุเดือดนี้เป็นจุดสนใจของผู้คนข้างทางอย่างเลี่ยงได้ยาก ในที่สุดหลินชิงเวยถูกคนชุดดำโอบล้อมเอาไว้ หลินชิงเวยมองสีหน้าไร้ความรู้สึกของพวกเขาแต่ละคน พวกชาวบ้านล้อมวงเข้ามาดูอย่างสนอกสนใจ นางจึงร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนหลังม้า “อันธพาล! นักเลง! ดักฉุดสตรีกลางถนน!”
คนชุดดำหางตากระตุก
เมืองผิงหลั่งแห่งนี้…เป็นเมืองแห่งความวุ่นวายนัก เมื่อแสดงบทบาทเช่นนี้ทำให้ได้รับความเห็นอกเห็นใจจากผู้คนรอบข้างได้น้อยยิ่ง ผู้คนส่วนใหญ่แล้วเข้ามาชมความสนุกมากกว่า
ถึงขั้นมีคนพูดขึ้นว่า “ดูเจ้าหนุ่มชุดดำแต่ละคนเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์และรูปงาม เจ้านายของพวกเขาต้องมีหน้าตาไม่ขี้ริ้วแน่นอน แล้วดูแม่นางท่านนี้รูปโฉมงดงามปานนี้ เจ้ามาถึงเมืองผิงหลั่งแล้วไม่ถูกฉุดแล้วผู้ใดจะถูกฉุดเล่า? หากเทียบกับการถูกชายชราขี้ริ้วคนหนึ่งฉุด ยังไม่สู้ให้คนหน้าตารูปงามและมีคนใต้บังคับบัญชามากมายเช่นนี้ฉุด”
สังคมเช่นนี้…หลินชิงเวยอับจนคำพูด
คนชุดดำผู้นั้นพูดอย่างคล่องปาก “นายท่านมิได้มีเจตนาฉุดคร่าหญิงสาวชาวบ้าน เพียงแต่บัดนี้นายท่านล้มป่วยจึงจำเป็นต้องเชิญแม่นางไปรักษาอาการเจ็บป่วยของนายท่านกับพวกเราสักหน เชิญแม่นาง”
