พูดเสียตนเองดูดี หลินชิงเวยไม่ยอมไปจึงถูกกระชากลากตัวไปในที่สุด
นางกลับมาถึงคฤหาสน์หลังนี้อีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้นางไม่ได้ถูกส่งตัวไปยังเรือนหลังเล็กของตนเอง แต่ถูกส่งไปยังเรือนหลักของเซียวอี้
เขากำลังนอนเอนกายอยู่บนเตียง ร่างกายอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด แม้เขาจะได้รับยาถอนพิษจากหลินชิงเวยและพ้นจากวิกฤติของพิษแล้วทว่าสีหน้ายังคงย่ำแย่อยู่นั่นเอง สีหน้าของเขาเขียวคล้ำหลายส่วน สายตาที่เขามองหลินชิงเวยทำให้คนรู้สึกขนลุก “เจ้าคิดว่าเจ้าจะหนีรอดไปได้หรือ?”
หลินชิงเวย “ดูสภาพท่านแล้วก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าใดนัก”
เซียวอี้หัวเราะ “ถูกต้อง ตอนนี้เปิ่นหวางรู้สึกอ่อนแออย่างที่สุด ร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย หากต้องการขับพิษออกจากร่างกายจนหมด อย่างไรก็จำเป็นต้องใช้เวลาสองสามวัน”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “ข้าบอกท่านแต่แรกแล้วแต่ท่านไม่เชื่อ หากสองวันก่อนท่านปล่อยพวกเราไป ข้ามอบยาถอนพิษให้ท่าน ท่านย่อมไม่ต้องมีสภาพอย่างที่เป็นอยู่นี้”
“ต่อให้เปิ่นหวางอ่อนแอกว่านี้ขอเพียงเปิ่นหวางยินดีก็สามารถปลิดชีวิตเจ้าได้ในกระบี่เดียว”
สิ้นเสียงของเซียวอี้ คนชุดดำข้างกายลงมือทันที กระบี่ยาวเย็นเยียบพาดอยู่บนลำคอข
