องหลินชิงเวย คอของหลินชิงเวยถูกกระบี่บาดจนรู้สึกแสบร้อน ขอเพียงคมกระบี่นั้นกดและเอียงลงมาอีกเล็กน้อย นางคงต้องหลั่งเลือดแล้ว
หลินชิงเวยหันไปเชิดปลายคางน้อยๆ ไปทางเดียวกับกระบี่เล่มนั้นเพื่อมิให้ผิวของตนเองได้รับบาดเจ็บ ท่าทางเช่นนี้เมื่อตกอยู่ในสายตาของเซียวอี้แล้วกลับทำให้รู้สึกว่าได้ผล เขาหัวเราะอย่างลำพองใจ “อย่างไรเล่า กลัวแล้ว? ก่อนหน้านี้เจ้ามิใช่ชอบพูดว่าตายพร้อมกันหรอกหรือ เปิ่นหวางยังคิดว่าเจ้าไม่กลัวตาย”
นิ้วมือของหลินชิงเวยดึงกระบี่เล่มนั้นทว่าคนชุดดำไม่ยอมลดราวาศอก นิ้วมือของนางจึงถูกคมของกระบี่บาดจนเป็นแผล มีโลหิตหยดเล็กๆ ซึมออกมา หลินชิงเวยขมวดคิ้ว ทุกๆ อิริยาบถของนางงดงามเปี่ยมเสน่ห์ยากจะบรรยาย สายตาของนางนิ่งลึกทว่ากลับหัวเราะออกมา “ข้ายังสาวและงดงามเช่นนี้ไฉนจึงไม่กลัวตาย เพียงแต่หากจะตายพร้อมกันย่อมต้องมีท่านและเซียวเยี่ยน บุรุษรูปงามสองคนไปเป็นเพื่อนข้าด้วย ข้าจึงจะรู้สึกสบายใจ” พูดแล้วก็ช้อนตาขึ้นมองคนชุดดำด้วยสายตาเปี่ยมเสน่ห์พลางกล่าวว่า “เพียงแต่ท่านจะให้เจ้าหนุ่มผู้นี้เอาชีวิตข้า ข้าจะให้เขาเอาเปรียบเช่นนี้ได้อย่างไรเล่า”
พูดแล้วปลายนิ้วของนางก็ขยับเล็กน้อย เซีย
