วอี้กลับรู้ทันว่านางกำลังจะลงมือทำสิ่งใด จึงส่งสัญญาณทางสายตาให้กับคนชุดดำ คนชุดดำจึงชิงเก็บกระบี่กลับมาก่อน หลินชิงเวยลูบลำคอของตนเอง บนนั้นมีรอยแดงอยู่รอยหนึ่งแต่เคราะห์ดีที่ไม่มีเลือดออก
เซียวอี้สั่งการ “ออกไปเตรียมตัว ถอนกำลังจากที่นี่ทันที”
หัวหน้าคนชุดดำด้านนอกรับคำสั่ง เซียวอี้เงยหน้าเห็นหลินชิงเวยดวงตาเป็นประกาย เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “มีเจ้าอยู่ในมือเปิ่นหวาง ไม่ต้องกลัวว่าเซียวเยี่ยนจะไม่เดินเข้ามาติดกับ ดูท่าทางเจ้าแล้วเหมือนจะเสียดายสิ่งใด เป็นเพราะกังวลว่าเมื่อเซียวเยี่ยนพาทัพหนุนเร่งเดินทางมาถึงที่นี่จะมีเพียงความว่างเปล่าแล้วใช่หรือไม่?”
หลินชิงเวยหรี่ตากล่าวว่า “ถูกต้อง ข้ากังวลอย่างยิ่ง เพียงแต่สิ่งที่แน่ใจได้ก็คือท่านคิดจะเอาข้าไปล่อเซียวเยี่ยนออกมา แสดงให้เห็นว่าชีวิตของข้ายังคงรักษาเอาไว้ได้ชั่วคราวใช่หรือไม่?”
“หากไม่มีอะไรเหนือความคาดหมาย ย่อมเป็นเช่นนั้น” เซียวอี้ยังคงหัวเราะเบาๆ “แต่ถ้าหากเจ้าเล่นลูกไม้ เปิ่นหวางไม่รับรองว่าจะไม่สังหารเจ้า บัญชีที่เจ้าวางยาพิษและฝังหนอนกู่เปิ่นหวาง เปิ่นหวางไม่มีทางละเว้นเจ้า”
คนของเซียวอี้ทำงานรวดเร็วยิ่งยวด รถม้ามารออยู่หน้าประตูในเวลาเพียงชั่วค
