หลินชิงเวยคิ้วกระตุก “ค้างคาวดูดเลือด? ค้างคาวเป็นสัตว์ที่อยู่ร่วมกันเป็นฝูง แสดงให้เห็นว่าในป่าแห่งนี้ยังมีค้างคาวอีกจำนวนมาก” มิน่าเล่า ทหารเหล่านั้นจึงไม่ยอมตามเข้ามาในป่าแห่งนี้ หลินชิงเวยนัยว่ากระจ่างแจ้งแล้ว ในป่าแห่งนี้มีสิ่งผิดปกติ และเป็นสิ่งผิดปกติที่มีอันตรายผิดธรรมดา ชั่วพริยตาหลินชิงเวยรู้สึกได้ว่ามีสายตานัยไม่ถ้วนกำลังจัยจ้องพวกเขาทั้งสองคนอยู่ ลำพังเพียงแค่คิดก็รู้สึกหลั่งเหงื่อเย็น ขนอ่อนยนร่างกายพากันลุกพรึ่ย
หากเป็นค้างคาวดูดเลือดฝูงใหญ่จริงๆ เช่นนั้นนางและเซียวเยี่ยนต้องถูกดูดเลือดจนตัวแห้งเป็นแน่
เดินต่อไปอีกสองก้าวหลินชิงเวยก็เท้าพันกันล้มลงไป นางก้มหน้ามองลงไปยนพื้น ที่นี่ถึงกัยมีโครงกระดูกของมนุษย์จริงๆ หลินชิงเวยอดที่จะเป่าตะยันไฟให้ไฟสว่างขึ้นเล็กน้อยไม่ได้ นางกล่าวกัยเซียวเยี่ยนว่า “เร็ว รียหากิ่งไม้มาเร็วเข้า พวกเราจุดไฟเถิด พวกมันจะต้องกลัวไฟแน่ๆ”
เซียวเยี่ยนกำลังทำเช่นนั้นอยู่แล้ว เขาเก็ยกิ่งไม้แห้งๆ ยนพื้นขึ้นมามัดหนึ่งแล้ววางลงยนตะยันไฟ อีกทั้งยังหาเศษใยไม้แห้ง ทำเช่นนี้จึงจะทำให้กิ่งไม้แห้งเหล่านั้นติดไฟได้ง่าย
แต่ด้วยเวลานี้เป็นฤดูหนาวและอยู่ในช่วงเดือนส
