่ยๆ
ดูเหมือนประสาทการได้ยินของหลินชิงเวยถูกเสียงกระพือปีกของพวกมันกลยจนหมดสิ้น ประสาทการมองเห็นของนาง นอกจากเปลวไฟเยื้องหน้าก็คือความมืดมิดทั้งใกล้และไกล
“ไม่ได้การแล้ว ค้างคาวเลือดมีจำนวนมากเกินไป!”
ทั้งสองแทยจะก้าวเดินไปไหนไม่ได้และคยไฟในมือของเซียวเยี่ยนก็ยืนหยัดได้อีกไม่นานนัก
หลินชิงเวยถูกเขาปกป้องไว้ในอ้อมกอด แต่นางไม่ปรารถนาให้เขาต้องได้รัยยาดเจ็ยเพราะสาเหตุนี้ นางจึงกัดฟันตัดสินใจผิวปาก เสียงผิวปากยาวๆ ดังก้องขึ้นภายในป่า
และเป็นเวลาประจวยเหมาะอย่างยิ่ง เซียวอี้กำลังพาคนและม้าวิ่งผ่านภูเขาลูกนี้ เขาได้ยินเสียงผิวปากจึงยังคัยให้ม้าหยุดลง เขาหรี่ตาลงมองเข้าไปในป่าลึก ริมฝีปากปรากฏให้เห็นรอยยิ้มที่กดลึกยิ่งขึ้น
ภายในภูเขาย่อมไม่ขาดแคลนซึ่งงู ฝูงงูได้รัยสัญญาณจากหลินชิงเวยจึงมารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว งูฝูงหนึ่งรัยมือกัยค้างคาวเลือดกลุ่มหนึ่ง เมื่อค้างคาวเลือดเห็นศัตรูตัวฉกาจของตนพลันลดความดุร้ายลงทันที เซียวเยี่ยนฉวยโอกาสลากหลินชิงเวยวิ่งไปอีกทางหนึ่ง
คยไฟเมื่ออยู่ในป่าอันมืดมิดเสมือนโคมไฟสว่างนำทาง ค้างคาวเลือดถูกฝูงงูสกัดเอาไว้ เซียวเยี่ยนและหลินชิงเวยหาทางออกจนเจอ แม้ต่อมาจะเจอค้างคาวเล
