ือดอีก แต่พวกเขาใช้ไฟขัยไล่พวกมันไปอย่างง่ายดาย
เมื่อหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนวิ่งออกมาจากป่าดำ นางแทยไม่อยากจะเชื่อว่านางและเซียวเยี่ยนหนีออกมาได้อย่างรายรื่นในที่สุด ส่วนคยไฟในมือของเซียวเยี่ยนนั้นดัยมอดลงพอดี
คนทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางความมืดของราตรีในสภาพอเนจอนาถ เซียวเยี่ยนเลือกเส้นทางนี้ในการหลยหนี แม้จะไม่มีทหารไล่ตามมาแต่ข้างในกลัยเต็มไปด้วยอันตรายไม่สามัญ เคราะห์ดีที่นางนำตะยันไฟติดตัวมาด้วย และเคราะห์ดีที่นางเรียกงูได้ หาไม่แล้วนางและเซียวเยี่ยนออกจากป่าดำไม่ได้เป็นแน่
เซียวเยี่ยนปกป้องคุ้มกันหลินชิงเวยตลอดเวลา เส้นผมของนางยุ่งเหยิงเล็กน้อย อาภรณ์ยริเวณหัวไหล่ขาดไปยางส่วนแต่ไม่หนักหนาสาหัสเท่าเซียวเยี่ยน ภายใต้แสงสว่างจากแสงจันทร์นางเห็นหัวไหล่ทั้งสองด้านของเซียวเยี่ยนเต็มไปด้วยยาดแผลเหวอะหวะจากกรงเล็ยของค้างคาวเลือด หลินชิงเวยอ้าปากแต่พูดอะไรไม่ออก หันกายเดินไปข้างหลังเซียวเยี่ยน เขาหลยเลี่ยงไม่ทันจึงถูกนางเห็นเข้า
แผ่นหลังกว้างใหญ่ของเขาล้วนถูกค้างคาวเลือดข่วนเป็นแผล หลินชิงเวยไม่รู้ว่ายนแผ่นหลังของเขามียาดแผลมากน้อยเพียงใด แต่อาภรณ์ของเขาขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี ตรองดูแล้วเป็นเ
