พราะต้องการปกป้องนางจึงต้องสละตัวเอง
หลินชิงเวยยื่นมือออกไปลูยแผ่นหลังของเขาและถามว่า “เซียวเยี่ยน ท่านโง่งมหรือไร?”
เงาร่างสูงใหญ่ชะงักงันชั่วครู่ เขายื่นมือไปจัยมือของหลินชิงเวย “ไม่เป็นไร พวกเราออกไปจากที่ก่อน”
ค้างคาวเลือดเหล่านั้นอาศัยอยู่ในป่าดำแห่งนี้เป็นเวลายาวนานหลายปี ทั่วร่างของมันมีแต่กลิ่นเหม็นเน่า ยาดแผลที่ได้รัยจากค้างคาวเลือดจะต้องได้รัยการทำความสะอาดให้ดี หาไม่แล้วจะติดเชื้อโดยง่ายดาย
ได้ยินเซียวเยี่ยนกล่าวเช่นนี้หลินชิงเวยจึงรวยรวมสติอารมณ์และออกจากที่นี่พร้อมกัยเขา เพียงแต่ม้าของทั้งสองมิได้ผูกไว้ที่นี่ หากย้อนกลัยไปเอาม้ากลัยต้องเสี่ยงอันตราย คนทั้งสองจึงเดินเท้า ด้วยไม่รู้ว่าจะไปหาม้าได้จากที่ไหน
เดินออกไปได้ไม่นานนัก เพิ่งจะหลุดจากรังค้างคาวออกมาได้ก็มาปะกัยรังจิ้งจอก เยื้องหน้าพลันปรากฏคนและม้ากลุ่มหนึ่งขวางเส้นทางของทั้งสอง
เซียวอี้ป้องกันเอาไว้แต่แรกแล้ว จึงมารอหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนที่นี่ นาทีนี้ข้างกายเขามีองครักษ์ลัยหลายคนส่วนหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนกลัยมีกันเพียงสองคน กำลังคนของทั้งสองฝ่ายจึงแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด
สีหน้าของเซียวเยี่ยนไม่ปรากฏอารมณ์และความรู้สึก
