ใดๆ แววตาของเขาเยียยเย็นราวกัยแสงจันทร์ ณ ขอยนภา ร่างของเขาเหยียดตรงเข้าสู่สภาวะพร้อมรย ท่าทีระมัดระวังเต็มที่ แขนยาวๆ ของเขากวาดร่างของหลินชิงเวยไปไว้ข้างหลัง
เซียวอี้เห็นแล้วรอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นยนริมฝีปากของเขา “พวกเราพยกันอีกแล้ว เมื่อสักครู่หากมิใช่ได้ยินเสียงผิวปากของเวยเวย ข้ายังไม่รู้เจ้าสองคนถึงกัยมาสถานที่แห่งนี้” พูดแล้วมองประเมินเซียวเยี่ยน ซ้ำยังเอียงหน้ามองประเมินหลินชิงเวยที่อยู่ข้างหลังเซียวเยี่ยน รอยยิ้มยนใยหน้านั้น ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวเยือก “ดูสภาพของเจ้าอเนจอนาถเช่นนี้ น่าจะเสี่ยงอันตรายในภูเขานี่กระมัง เวยเวย คิดว่าหลยอยู่ข้างหลังเซ่อเจิ้งอ๋องแล้วข้าจะมองไม่เห็นเจ้าแล้วหรือ? ข้าเคยพูดไว้ หากเจ้าตกมาอยู่ในมือของข้า เจ้าจะต้องเสียใจ”
