คนกำลังตามล่าสังหารพี่น้องของเขา ดูเขาเป็นพวกเดียวกับพวกท่าน เขาคิดจะช่วยพี่น้องของเขา มีเพียงให้ตัวเขาเองต้องพิษหนอนกู่แล้วเสแสร้งว่าถูกบีบบังคับ หากข้าไม่ทำเช่นนั้น เขาก็จะสังหารข้า” นางพูดแล้วก็บีบน้ำตาออกมาสองหยดอย่างแนบเนียน นางพูดปากเบะ “ข้าเป็นชาวอวิ๋นหนาน หากมิใช่ด้วยชีวิตของข้าอยู่ในกำมือเขา ไหนเลยจะช่วยเขาทำร้ายพวกเราชาวอวิ๋นหนานเล่า เดิมทีคืนนี้ข้าแอบตามหลังเขามา แต่ใครจะคาดคิดว่าระหว่างทางจะถูกเขาพบเห็นเข้า เขาไม่มีวันปล่อยข้าไป และเกรงว่าข้าจะหนีไป ดังนั้นจึงพาข้ามาด้วย”
หลินชิงเวยมองถ่าซิงฮ่าวประดุจดอกหลียามต้องฝน แม้จะเห็นว่าเขาเม้มปากไม่พูดไม่จา แต่สีหน้านั้นวูบไหว นางจึงเอ่ยขึ้นอีกว่า “เมื่อสักครู่ข้าอยู่ด้านนอกเห็นพี่ชายรูปงามองอาจมีคุณธรรม พี่ชายคงจะช่วยข้ากระมัง ดังนั้นข้าจึงทำใจกล้า ปรากฏตัวให้พี่ชายไล่ตามข้ามา”
เดิมทีถ่าซิงฮ่าวไม่พอใจเซียวอี้อยู่แล้ว นี่เป็นศัตรูของศัตรูย่อมต้องมีความเป็นมิตรและความเป็นกันเองมากขึ้นสองส่วน เมื่อเขามองหลินชิงเวยอีกครั้ง เขาคิดว่าสตรีนางนี้รูปร่างเล็กบอบบาง ในดวงตาของนางคลอคลองไปด้วยหยาดน้ำตา เขาอดไม่ได้ที่จะใจอ่อนลงหลายส่ว
