งแต่จะทำให้เซียวอี้เกิดความระแวงมากกว่า ในเมื่อตลอดทางที่ผ่านมาหลินชิงเวยคิดบัญชีเขาไม่ใช่เพียงหนสองหน เมื่อเป็นเช่นนี้เซียวอี้จึงต้องป้องกัน ฉะนั้นโอกาสที่หลินชิงเวยจะเข้าใกล้เขาและลงมือจึงมีน้อยยิ่ง
ประสานสายตากันชั่วครู่ หลินชิงเวยกระจ่างแจ้งถึงความคิดในใจของเซียวอี้ นางจึงยิ้มให้เขาอย่างหยิ่งผยอง “วันนี้ต่อให้ข้าต้องตายก็จะตายพร้อมเซียวเยี่ยน ท่านจะทำอย่างไรได้?”
ความจนใจในแววตาของเซียวอี้ยิ่งชัดเจนขึ้น เขายังพบด้วยว่าความรู้สึกที่เรียกว่าริษยากำลังกัดกินจิตใจของเขาอย่างรวดเร็ว เขาหัวเราะและกล่าวเสียงเย็น “ในเมื่อเจ้าไม่ลืมหูลืมตาเช่นนี้ เช่นนั้นผู้ใดก็ช่วยเจ้าไม่ได้” พูดแล้วก็ตวัดฝ่ามือลงเป็นสัญญาณ—ฆ่า!
นาทีนี้คนของเซียวอี้และมือสังหารชาวอวิ๋นหนานต่างเคลื่อนไหวเพื่อโจมตีเซียวเยี่ยนและหลินชิงเวย
หลินชิงเวยไม่มีวรยุทธ์ วิธีการที่นางเรียนรู้มานั้นใช้ไม่ได้ผลกับดาบและกระบี่ แต่การที่หลินชิงเวยรั้งอยู่ข้างกายเซียวเยี่ยนไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก นางทำเช่นนี้มีแต่จะเป็นภาระให้เขา
หลินชิงเวยจึงพูดเสียงเย็น “เซียวเยี่ยน ท่านส่งข้าขึ้นไปไว้บนต้นไม้เถิด เหมือนครั้งก่อนที่อยู่ในสวนไป่โซ่ว”
เพิ่งจะพู
