ิงเวยหันหน้าไปมองก็เห็นเซียวอี้สะบัดแส้ และแส้ม้านั้นมีกระบี่เล่มหนึ่งเพิ่งจะสะบัดกลับจากทิศทางของตน กระบี่เล่มนั้นราวกับสามารถแหวกอากาศมาด้วยพละกำลัง แทงเข้าบริเวณหน้าอกของมือสังหารก่อนหน้าที่มือสังหารจะทันได้แตะต้องหลินชิงเวย
โลหิตสดๆ สาดกระจายเข้าเต็มใบหน้าของหลินชิงเวย และหลินชิงเวยได้แต่มองมือสังหารชาวอวิ๋นหนานผู้นั้นร่วงตกลงไป มือสังหารชาวอวิ๋นหนานคนอื่นๆ เห็นเช่นนั้นจึงพุ่งเข้าโจมตีหลินชิงเวยพร้อมๆ กัน
แส้ของเซียวอี้ตวัดดาบอีกหลายเล่ม ได้ยินเพียงเสียงฉึกๆ พวกเขาแต่ละคนค่อยๆ ร่วงลงไป
หัวหน้ากลุ่มชาวอวิ๋นหนานเห็นเช่นนั้นจึงร้องขึ้นว่า “เซี่ยนอ๋อง! นี่ท่านหมายความว่าอย่างไร! สตรีนางนี้เพิ่งจะสังหารหมอผีของอวิ๋นหนาน! หรือไม่ควรสังหารนางเพื่อแก้แค้นให้กับหมอผีของพวกเรา?!”
เซียวอี้นั่งอยู่บนหลังม้า เขากล่าวด้วยท่าทีสงบ “ชีวิตของนางยังไม่ต้องให้พวกเจ้ามาตัดสิน”
ทันทีที่สิ้นเสียง แขนของหลินชิงเวยกดลงไปบนกิ่งไม้กิ่งหนึ่งจนหัก ต่อมาร่างของคนทั้งคนก็ร่วงลงจากที่สูง เท้าทั้งสองของเซียวอี้แตะหลังม้าแล้วเหินกายขึ้นมา ส่วนเซียวเยี่ยนเงยหน้าขึ้นในขณะเดียวกันจึงเห็นหลินชิงเวยตกลงมา เดิมทีเขาคิ
