วยลงแล้วจึงยกมือขึ้นลูบท้ายทอย นอกจากมีคราบเลือดเล็กน้อยแล้วไม่มีอย่างอื่น
แต่เซียวอี้รู้สึกไม่ดีนัก น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาจึงเปลี่ยนไป เขาถามเสียงเย็น “เจ้าทำอะไรกับข้า?”
หลินชิงเวยมองเซียวเยี่ยนที่ตกอยู่ในวงล้อม ทั่วร่างของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลน้อยใหญ่ หากเป็นเช่นนี้ต่อไปจะต้องถูกเซียวอี้และอวิ๋นหนานสูบกำลังไปหมดแน่ หลินชิงเวยปริปาก “ไม่มีอะไร แค่ฝังหนอนกู่ให้ท่านและเซียวเยี่ยน ยามนี้ชีวิตของท่านทั้งสองเชื่อมต่อกัน วันนี้หากเขาตาย ท่านก็อย่าหมายว่าจะมีชีวิตรอดเพียงลำพัง”
เซียวอี้ยอมรับว่าตนเองไม่ใช่บุรุษในใจของอีกฝ่าย แต่ตลอดทางมานี้ อย่างไรเขากับหลินชิงเวยก็ควรจะมีไมตรีต่อกันบ้าง เขาจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือเมื่อหลินชิงเวยตกอยู่ในอันตราย แต่คิดไม่ถึงว่าในใจนางจะคิดเพียงช่วยเหลือเซียวเยี่ยน ไม่เคยคำนึงถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำให้ นี่มันต่างจากจิ้งจอกตาขาวที่ไหนกัน?
เซียวอี้บังเกิดโทสะขึ้นเป็นริ้วๆ ครั้งนี้เขามีโทสะแล้วจริงๆ เขายกมือขึ้นบีบคอหลินชิงเวย ยกร่างของนางขึ้นกลางอากาศแนบไปกับลำต้นของต้นไม้ เขามองหลินชิงเวยอย่างโกรธแค้น “เจ้าคิดว่าเปิ่นหวางเป็นอะไร?”
หลินชิงเวยเลิกคิ้วราวกับไม่มีอะไร
