มือข้างหนึ่งของเซียวเยี่ยนกุมกระบี่ยาว โลหิตสดๆ ไหลผ่านปลายกระบี่หยดลงสู่พื้นแล้วแข็งตัวทันที มืออีกข้างหนึ่งของเขาถือเส้นด้ายสีทองที่ส่องประกายวิบวับท่ามกลางหิมะ
ฝ่ายตรงข้ามมีสิบกว่าคน และเขาต่อสู้เพียงลำพัง บนพื้นรอบๆ ตัวของเขามีศพนอนอยู่ราวๆ เจ็ดแปดศพ ล้วนเป็นการปลิดชีพในกระบี่เดียวทั้งสิ้น
เขายืนอยู่ที่นั่นประหนึ่งพญายมราช ยืนอยู่ที่นั่นไม่ไหวติง ทว่าบนรังสีอันเย็นเยียบที่แผ่กำจายออกมาจากร่างของเขา ส่งผลให้คนทั้งหมดต่างถอยห่าง
มือสังหารคนหนึ่งพุ่งโจมตีเข้ามาจากทางด้านข้าง เซียวเยี่ยนไม่ได้ลืมตามองเขาแม้แต่แวบเดียว เขาเงื้อดาบในมือฟาดฟันลงบนร่างของเซียวเยี่ยนอย่างเหี้ยมโหด ทว่าเซียวเยี่ยนเพียงยกมือขึ้นก่อนที่ดาบเล่มนั้นจะสัมผัสถูกร่างของเขา เส้นด้ายสีทองในมือของเขาดีดออกไปจากร่างของเขา ประดุจมังกรสัมผัสถูกลูกกระเดือกของมือสังหาร เส้นด้ายสีทองนั้นแทงทะลุลำคอของมือสังหาร มือสังหารร้องด้วยความเจ็บปวดเพียงครั้งเดียว เส้นด้ายสีทองนั้นรัดรอบลำคอของมือสังหารโลหิตสาดกระจายทันที
รวดเร็วว่องไวเพียงนี้ สังหารคนเพียงแค่ชั่วพริบตา ทำให้คนทั้งหมดต่างตกตะลึงพร้อมกับก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว
หัวหน้าของศัตรูกลุ่มนั้นเป็นบุรุษผู้มีกรอบหน้าแตกต่างจากชาวจงหยวน หากจะกล่าวให้ถูกต้องก็คือพวกเขาทั้งหมดไม่ใช่คนของแคว้นต้าเซี่ย แต่เป็นชาวอวิ๋นหนาน ในมือของเขาล้วนถือดาบโค้ง ถลึงตามองเซียวเยี่ยนด้วยความโกร
