ธแค้น “วันนี้ ข้าจะดูว่าเจ้าจะหนีไปทางไหน! ทุกคนลงมือ!”
ใบหน้าเย็นชาของเซียวเยี่ยนมีคราบโลหิตอุ่นๆ ของศัตรู ความร้อนระอุของโลหิตนั้นไม่อาจทำให้ดวงตาหงส์คู่นั้นของเขาสว่างวาบได้
กระบี่ในมือของเขาดูเหมือนน้ำหนักเบา ทว่าราวกับสามารถงัดน้ำหนักพันชั่งได้ การลงมือของเขารวดเร็วประดุจสายฟ้าฟาด เห็นเพียงคมดาบพาดผ่านศัตรูส่งเสียงร้องแล้วล้มลงทันที
เสียงร้องในป่าดังขึ้นไม่หยุด คมดาบไม่มีตา ฟาดฟันใส่ร่างของเซียวเยี่ยนไม่หยุด ไม่ว่าจะทำให้ได้รับบาดเจ็บหรือไม่ แต่ไม่อาจทำให้เขาล้มลงได้
ฝ่ายตรงข้ามสูญเสียกำลังคนไปมากกว่าครึ่ง
เวลานี้เองมีเสียงขลุ่ยดังขึ้นในป่า เสียงขลุ่ยนั้นบาดหูยิ่งนัก ท่วงทำนองของมันไม่สม่ำเสมอนักเสมือนเสียงเพรียกของปีศาจ ดูเหมือนจะเสียดแทงเข้าไปในสมองของมนุษย์ เสียดแทงบาดลึกเสียจนรู้สึกเจ็บปวด
ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าเซียวเยี่ยนผู้มีพลังจิตแข็งแกร่งจะต้านทานได้หรือไม่ กระทั่งฝ่ายตรงข้ามล้วนได้รับผลกระทบจากเสียงขลุ่ยนี้ สีหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
หัวหน้าของฝ่ายตรงข้ามร้องลั่น “ถอนกำลัง!”
ทันทีที่สิ้นเสียง รอบด้านของป่าเกิดเสียงสวบสาบๆ ชาวอวิ๋นหนานทั้งหมดถอยออกไปราวๆ ยี่สิบก้าว ล้อมบริเวณโดยรอบเอาไว้ ในมือถือดาบทว่าไม่เคลื่อนไหว
ผู้เป่าขลุ่ยเป็นชาวอวิ๋นหนานคนหนึ่ง ระหว่างเส้นผมของเขาทั้งสองด้านมีดอกไม้ทัดอยู่ดอกหนึ่ง สวมอาภรณ์ของชาวอวิ๋นหนาน เดินเข้ามาทีละก้าวๆ ชายอาภรณ์ปั
