เสียจนเกือบจะหมดสติไปอีกครั้ง แต่ต่อมาเขารับรู้ว่าตนถูกเปลื้องอาภรณ์ออกจนหมด เหน็บหนาวจนแทบจะแข็งไปทั้งร่าง เขาจึงพูดเสียงสั่น “คนชั่วช้าบังอาจนัก! ยังไม่รีบปล่อยข้าลงไปอีก!”
พวกชาวบ้านต่างพากันด่าทอเขา “ทำสิ่งใดย่อมได้รับสิ่งนั้นตอบสนอง มิใช่ไม่ตอบสนองเพียงแต่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้น! เจ้าเป็นขุนนางสุนัขตัวหนึ่งเบียดบังเงินบรรเทาทุกข์ของราชสำนัก ไม่รู้ว่าทำร้ายชาวบ้านในเมืองตายไปตั้งเท่าใด! วันนี้ก็คือวันที่ผลกรรมตอบสนองเจ้า! หากเจ้าไม่ยอมรับปากแจกจ่ายเสบียงอาหารและเสื้อผ้าให้กับทุกคน วันนี้เจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้ลงมา หนาวตายอยู่ข้างบนก็ดีแล้ว ผู้คนที่สัญจรไปมาจะได้เห็นว่าเมืองจิงโจวของพวกเรามีขุนนางฉ้อราษฎร์บังหลวงเยี่ยงนี้!”
ชาวบ้านที่สองมือไร้อาวุธต่อสู้ถูกกดขี่ข่มเหงจนไม่รู้จะทำอย่างไร ไหนเลยจะมีความกล้าหาญที่จะต่อต้านกับขุนนาง
ท่านเจ้าเมืองยืดกายเหยียดตรงจนพุงกลมโตของเขายื่นออกมาห้อยโตงเตงอยู่บนกำแพงเมือง “ปล่อยข้าลงไป!”
ไม่นานหลังจากนั้นเจ้าหน้าที่ของศาลาว่าการก็ได้ยินข่าวนี้ เจ้าหน้าที่ทั้งหมดออกปฏิบัติการเร่งรุดมาจากด้านนอกกำแพงเมือง พวกเขาเห็นท่านเจ้าเมืองถูกแขวนเติ่งอยู่บนกำแพงเมือง ชา
