วบ้านต่างไม่ยอมถอยร่นจึงตวาดเสียงดังลั่น “ทำอะไรกัน?! นี่คิดจะก่อกบฏหรือ?! พวกเจ้าแต่ละคนช่างกล้าหาญนัก ถึงกับลักพาตัวใต้เท้าท่านเจ้าเมือง ยังไม่รีบปล่อยเขาลงมาอีก!”
ท่ามกลางกลุ่มชาวบ้านมีคนเอ่ยขึ้นมาว่า “พวกเราทุกคนล้วนไม่อาจมีชีวิตอยู่รอดต่อไปได้อีกแล้ว หากวันนี้ปล่อยเขาลงมา พรุ่งนี้คนที่จะหนาวตายอยู่ข้างถนนย่อมเป็นพวกเรา! ขอเพียงเจ้าขุนนางสุนัขผู้นี้ให้ศาลาว่าการแจกจ่ายเสบียงอาหารและเสื้อกันหนาวให้กับชาวบ้านทั้งเมืองจิงโจว ใต้เท้าท่านเจ้าเมืองของเมืองอื่นปฏิบัติต่อชาวบ้านอย่างไร พวกเราก็ต้องได้รับการปฏิบัติเยี่ยงนั้น! หาไม่แล้ว เลิกคิดว่าพวกเราจะปล่อยเขาลงมา!”
“ถูกต้อง เลิกคิด!”
นี่คือการร้องเพียงคนเดียวแต่มีเสียงขานรับนับร้อย
เจ้าหน้าที่เหล่านั้นในยามปกติล้วนมีนิสัยดุร้ายเสียจนเคยชิน เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้จึงคิดจะใช้อาวุธและความรุนแรงเข้าควบคุม พวกเขาแต่ละคนชักดาบออกจากฝัก “ดี แต่ละคนคิดจะกบฏแล้วใช่หรือไม่ วันนี้อยากจะดูนักว่าผู้ใดไม่กลัวตาย ผู้ใดกล้าขัดขวาง ออกมาหนึ่งคนฆ่าหนึ่งคน!”
พวกชาวบ้านโกรธแค้นอย่างที่สุด “มีปัญญาเจ้าก็ฆ่าพวกเราให้หมดทั้งเมือง! เมืองจิงโจวแห่งนี้ก็เป็นของพวกเจ้าแล้ว!”
