ัติใต้เท้าแทนพี่หงหลิง”
ท่านเจ้าเมืองใช้สายตาประเมินมองหลินชิงเวยตั้งแต่หัวจดเท้ารอบหนึ่ง แม้นางจะเป็นคนแปลกหน้าที่ตนไม่เคยพบมาก่อน ทว่าไม่อาจปฏิเสธได้ว่าสตรีที่อยู่เบื้องหน้านี้ รูปร่างบอบบางงดงามอ้อนแอ้นประดุจหยก ดวงตาคู่นั้นทั้งดำขลับ ทั้งสุกสกาว เปี่ยมไปด้วยความไร้เดียงสา รูปโฉมงามล้ำเลิศ สตรีเช่นหงหลิงที่ท่านเจ้าเมืองเคยได้ลิ้มลองมาจนเคยชินเสียแล้ว หลินชิงเวยที่อยู่เบื้องหน้านี้กลับทำให้ดวงตาทอประกายวาบ
อีกทั้งหลินชิงเวยนั้นเป็นสตรียิ่งพิศยิ่งงาม ท่านเจ้าเมืองพลันคิดว่ารูปโฉมของนางไม่ได้ด้อยไปกว่าหงหลิง หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิงโจวแม้แต่น้อย
“จริงหรือ เป็นนางที่ส่งเจ้ามาใช่หรือไม่?” ท่านเจ้าเมืองคิดว่าหงหลิงไม่มา แต่ให้หยกงามชิ้นนี้มาปรนนิบัติตนก็ไม่เลว
พูดแล้วท่านเจ้าเมืองก็โผเข้าหาหลินชิงเวย หลินชิงเวยพลิกกายหลบหลีกอย่างว่องไว ท่านเจ้าเมืองตะครุบโต๊ะน้ำชาอีกครั้ง หลินชิงเวยกล่าวอีกว่า “ใต้เท้าท่านเจ้าเมืองช่างเป็นคนใจกว้างยิ่งนัก พี่หงหลิงได้เงินจากท่านใต้เท้านับพันตำลึง ใต้เท้าช่างเป็นบ่อเงินบ่อทองที่ไม่มีวันเหือดแห้งจริงๆ มาบัดนี้พี่หงหลิงหาเงินจากใต้เท้าจนเบื่อหน่ายแล้ว
