้องทำตัวให้สมกับหน้าที่ จึงเปลี่ยนเป็นเดินมาข้างหน้าแล้วยืนขวางคุณหนูของตนเอาไว้ ถึงแม้ว่านางจะกลัวมากเพียงใด แต่ก็ยังกัดฟันโพล่งออกไปด้วยเสียงสั่น ๆ “พวกท่านจะทำร้ายจะ….จะทำร้ายคุณหนูไม่ได้นะ”
“จิ่งชุนข้าไม่เป็นอะไร ข้าไม่ได้บอกเจ้าเองแหละ ทั้งหมดนี้เป็นการแสดงละครที่ใช้ตบตาคนอื่นเท่านั้น” เมื่อชี้แจงคนของตนเสร็จแล้ว หลินซีเหยียนก็เบนสายตาออกไปมองข้างนอกหน้าต่าง แววตาที่เคยเห็นอกเห็นใจเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว น้ำเสียงกล่าวออกมาอย่างเย็นชา “ในตอนนี้ข่าวเรื่องที่ข้าบาดเจ็บสาหัสก็น่าจะรู้ไปถึงหูของฮูหยินอวี้แล้ว”
“ฮูหยินอวี้จะฆ่าคุณหนูหรือเจ้าคะ?”
…
ที่จวนมหาเสนาบดีหลินนั้นเอง ฮูหยินอวี้กำลังงับประตูห้องตนลงอย่างเงียบเชียบ จากนั้นก็หันไปถามคนมาส่งข่าวที่อยู่ข้างหลังอย่างตื่นเต้น “เจ้าหมายความว่านางนั่นถูกแทงเข้าที่หน้าอกอย่างนั้นหรือ?”
ชิวฉุ่ยรีบก้มหัวลงไปซ่อนแววตาดูถูกของตนเอาไว้ ขณะที่ตอบด้วยน้ำเสียงเคารพเชื่อฟัง “เจ้าค่ะ ข้าได้ยินมาว่ามีคนพานางไปส่งที่โรงหมอหุยชุนเจ้าค่ะ”
ฮูหยินอวี้พลันเลิกคิ้วขึ้นมา “ข้าไม่เคยได้ยินโรงหมอชื่อนี้มาก่อนเลย”
“ดูเหมือนว่าตอนที่หลินซีเหยียนถูกลอบสังหาร ที่นั่นจะเป็นโรงห
