คนทั้งสองเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและเป็นมิตร หลีกทางให้พวกเขาเข้ามา “เชิญทั้งสองท่านเข้ามาเถิด ใต้เท้าของข้าอยู่ในเรือน”
“รบกวนฮูหยินนำทางด้วย”
ดังนั้นหญิงออกเรือนจึงเดินนำหลินชิงเวยและเซียวอี้เข้าไปในห้องที่หัวหน้าหน่วยอย่างไม่สงสัยอันใด
เมื่อเปิดประตู หญิงออกเรือนกล่าวว่า “ท่านพี่ มีแขกมาสองคนเจ้าค่ะ”
ทันทีที่หัวหน้าหน่วยเงยหน้าขึ้นมองแล้วเห็นใบหน้าของคนทั้งสองชัดเจน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที เขาตวาดเสียงดัง “ไยเจ้าจึงปล่อยให้สองคนนี้เข้ามา!”
หญิงออกเรือนสะดุ้งตัวโยนเมื่อถูกตวาดเสียงดัง รีบหดกายไปอยู่ด้านข้างและพูดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า “มิใช่พวกเขา…มีเรื่องขอพบท่านหรือ”
หลินชิงเวยและเซียวอี้ก้าวเข้าประตูเรือนพร้อมเปรยยิ้มๆ “ใต้เท้าท่านนี้ พวกเราพบหน้ากันอีกแล้ว”
หัวหน้าหน่วยผู้นั้นลุกพรวดขึ้นมาประหนึ่งกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ “พวกเจ้ามิใช่ถูกขังไว้ในเรือนจำหรือ พวกเจ้าออกมาได้อย่างไรกัน”
หลินชิงเวยเห็นห่อผ้าของตนเองวางอยู่บนโต๊ะ ชัดเจนยิ่งนักว่าถูกเปิดออกรื้อค้น แววตาจึงอดจะขุ่นมัวลงไม่ได้ ในดวงตาดำขลับของนางมีความเย็นชาปรากฏขึ้น ทว่าริมฝีปากกลับแย้มให้เห็นรอยยิ้มร้ายกาจ “ดูท
