งไรกัน นางจึงลุกขึ้นมาพูดอย่างไร้ซึ่งความละอายใจ ทั้งยังรู้สึกว่าเป็นเรื่องสมเหตุสมผลดีอยู่แล้ว “สิ่งใดที่เรียกว่ายึดสิ่งของมีค่าของชาวบ้าน? สิบแปดมงกุฎเช่นพวกเจ้าถึงกับกล้าบุกรุกเข้ามาในเรือนของเจ้าหน้าที่ ไม่โยนพวกเจ้าออกไปนับว่าไม่เลวแล้ว! ต่อให้ห่อผ้านี้เป็นของพวกเจ้าแล้วอย่างไรเล่า ยามกลางวันพวกเจ้าทำความผิดห่อผ้านี้จึงถูกยึด ยามนี้ย่อมไม่ใช่ห่อผ้าของพวกเจ้าอีก! หากพวกเจ้ายังรู้จักหนักเบาก็รีบๆ ไสหัวออกไปซะ หาไม่แล้วดาบของสามีข้าคงไม่พูดจาด้วยง่ายดายนัก!” พูดแล้วก็หันกายกลับไปชี้ดาบของหัวหน้าหน่วยที่แขวนอยู่บนผนังด้วยท่าทีคุกคาม
หลินชิงเวย “ในเมื่อพวกเจ้าไม่ยอมคืนของ เช่นนั้นข้าคงได้แต่แย่งกลับมา”
เซียวอี้ยืนกอดอกดูละครอยู่ด้านข้างตลอดเวลา ได้ยินเช่นนั้นกลับไม่คิดจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือแม้แต่น้อย นั่นมิใช่สิ่งของของเขาเสียหน่อย หลินชิงเวยน่าจะมีความสามารถเอาสิ่งของของตนเองคืนมา ไม่เช่นนั้นท่ามกลางราตรีที่หิมะตกหนักเช่นนี้นางไม่ได้ถามใครสักคำ ไฉนจึงรู้ได้ว่าหัวหน้าหน่วยผู้นี้พำนักอยู่ที่นี่?
หัวหน้าหน่วยผู้นั้นแจ่มแจ้งแก่ใจดีว่าเขาไม่ควรประมาทต่อคนทั้งสอง ในเมื่อยามกลางวันมีผู้ใต้บังบัญ
