เซียวอี้พูดอย่างมั่นใจ “อย่างไรก็ต้องดีกว่ายามนี้”
หลินชิงเวยยกริมฝีปากยิ้ม พูดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่อมานางทำสิ่งที่เซียวอี้คาดไม่ถึงด้วยการขว้างลูกบอลหิมะในมือใส่ด้านหลังศีรษะของเจ้าหน้าที่ผู้นั้น
หางตาของเซียวอี้กระตุกโดยพลัน
หลินชิงเวยขว้างไม่พลาด ลูกบอลหิมะนั้นกระแทกเข้าด้านหลังศีรษะของเจ้าหน้าที่ผู้นั้น ลูกบอลหิมะนั้นถูกหลินชิงเวยปั้นเสียจนแน่นหนาเสมือนน้ำแข็งก็ไม่ปาน ย่อมกระแทกศีรษะของคนผู้นั้นไม่เบา เจ้าหน้าที่ผู้นั้นถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ
ชาวบ้านที่ล้อมอยู่บริเวณนั้นไม่ยอมจากไปได้แต่ตะลึงงันเช่นกัน
แส้ในมือหยุดชะงัก เจ้าหน้าที่ดูเหมือนจะโมโหอย่างยิ่ง เขากุมท้ายทอยของตนหันหน้ากลับมาถามด้วยสีหน้าเดือดดาลว่า “เป็นใคร?!”
หลินชิงเวยขยับไปทางด้านข้างอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ นางยื่นนิ้วชี้ไปทางเซียวอี้ “เมื่อสักครู่เขาปาท่าน”
เซียวอี้ถลึงตาใส่หลินชิงเวย เดิมทีเขาไม่อยากสอดเรื่องชาวบ้าน สตรีผู้นี้คิดจะสอดเหตุใดยังต้องลากเขาไปด้วย!
ทว่าชัดเจนยิ่งนักว่าเจ้าหน้าที่เชื่อคำพูดของหลินชิงเวย คนทั้งหมดบนถนนสายนี้ล้วนเกรงกลัวเขา เขาคิดว่าหลินชิงเวยรูปร่างบอบบางเช่นนี้ย่อมไม่มีทางกล้าตอแยเขา ดังน
